Surja Merjem — Ajet 66

Kuptimet e fjalëve:

• el-insan (الإنسان): këtu nënkuptohet njeriu jobesimtar që e mohon ringjalljen.
• eidha ma mittu (أإذا ما مِتُّ): a kur të vdes dhe të shkatërrohem.
• le-sevfe uhrexhu (لَسَوْفَ أُخْرَجُ): patjetër do të nxirrem nga varri.
• hejjen (حَيًّا): i gjallë, me trup dhe shpirt përsëri.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon për thënien e njeriut jobesimtar, i cili e mohon ringjalljen pas vdekjes dhe e përbuz atë. Ai thotë me habi dhe tallje: "A kur të vdes dhe të kalbem në dhe, a do të nxirrem përsëri i gjallë nga varri im?!" Kjo thënie e tij vjen nga mohimi dhe mosbesimi në fuqinë e Allahut, sepse atij i duket e pamundur që pas shkatërrimit të trupit të kthehet përsëri në jetë. Transmetohet se kjo u tha për Ubejj ibn Halefin, i cili e mohonte ringjalljen dhe, duke marrë një kockë të kalbur, e thërrmoi atë dhe tha: "A do të ringjallemi ne pasi të bëhemi si kjo?" – duke e thënë këtë me tallje dhe përbuzje. Allahu i Lartësuar e përmendi këtë thënie për ta qortuar atë dhe për t'ua treguar njerëzve kotësinë e këtij mendimi, sepse Ai që i krijoi ata nga hiçi, është i Plotfuqishëm t'i kthejë ata në jetë përsëri.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se mohimi i ringjalljes është një tipar i jobesimtarëve, të cilët nuk e kuptojnë fuqinë e Allahut që i krijoi nga hiçi.
2. Ajeti na forcon besimin në ringjalljen pas vdekjes, sepse Ai që e filloi krijimin, do ta përsërisë atë – dhe kjo për Të është edhe më e lehtë.
3. Na bën thirrje që t'i përgjigjemi dyshimeve të mohuesve me argumente të logjikshme, duke iu referuar fuqisë së Allahut dhe krijimit të parë.
4. Na tërheq vëmendjen se tallja me të vërtetat e fesë është shenjë e padijes dhe arrogancës, ndërsa besimtari i pranon ato me bindje dhe nënshtrim.
5. Ajeti na bën të mendojmë për përgjegjësinë tonë para Allahut në Ditën e Kiametit, kur të gjithë do të ringjallemi për llogari – prandaj duhet të përgatitemi me vepra të mira.