Сураи Марьям — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوَلَا يَذْكُرُ»: оё ба ёд намеоварад ва андеша намекунад?

— «الْإِنسَانُ»: инсон, яъне одамизод.

— «خَلَقْنَاهُ»: мо ӯро офаридем.

— «مِن قَبْلُ»: пеш аз ин ҳолат, яъне пеш аз зиндагии дунё.

— «وَلَمْ يَكُ شَيْئًا»: ва ҳеҷ чиз набуд, мавҷуд набуд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба инсони мункири қиёмат ва баъд аз марг зинда шудан рӯ меоварад ва мепурсад: оё инсон ба ёд намеоварад ва андеша намекунад, ки Мо ӯро пеш аз ин офаридем, дар ҳоле ки ҳеҷ чиз набуд ва мавҷуд набуд? Пас, ҳамон Зоте, ки инсонро аз нестӣ офарид ва ба вуҷуд овард, бешак қодир аст, ки ӯро баъд аз марг боз зинда кунад ва барои ҳисобу китоб бархезонад. Офариниши дубора барои Худои тавоно на аз офариниши аввал душвортар нест, балки осонтар аст. Инсон бояд аз офариниши аввалини худ ибрат гирад ва бифаҳмад, ки Парвардигор бар ҳар чиз тавоност.

1. Фавойиди ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша дар бораи оғози офариниши худ андеша кунад, то бузургии қудрати Худоро бишносад.

— Ин оят далели равшани имконпазирии баъд аз марг зинда шудан аст, зеро касе ки аз нестӣ офаридааст, метавонад боз офаридани худро такрор кунад.

— Андеша дар бораи офариниш инсонро ба фурӯтанӣ ва шукргузорӣ ба Парвардигор ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳатто агар ӯ ҳеҷ чиз набошад ҳам, Худои тавоно метавонад ӯро ба вуҷуд оварад ва ба ӯ ҳаёт бибахшад.

— Инсон бояд аз ин оят ибрат гирад ва ба қиёмат ва ҳисобу китоби Худо имон оварад, то дар дунё некӯкор бошад ва ба саодати ҷовидон бирасад.