Сураи Марьям — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

• أَطَّلَعَ: Оё огоҳ шуд, нигарист, оё бохабар гардид.
• الْغَيْبَ: Ғайб, яъне чизҳои пинҳонӣ ва оянда ки танҳо Худо медонад.
• اتَّخَذَ: Гирифт, ихтиёр кард.
• عَهْدًا: Аҳд, паймон, ваъдаи қатъӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоб ва раддияест ба он шахсе, ки даъво мекард, ки дар охират молу фарзанд хоҳад дошт ва барои худ наҷот ва неъматҳои ҷовидонро тасаввур мекард. Худованд мепурсад: Оё ин шахс ба олами ғайб нигариста ва дидааст, ки дар охират чӣ чизҳо ба ӯ дода мешавад? Ё ин ки вай аз Худованди Раҳмон аҳду паймоне гирифтааст, ки ӯро ҳатман ба биҳишт дохил мекунад ва молу фарзанд ато менамояд? Ҳеҷ яке аз ин ду чиз вуҷуд надорад: на ба ғайб огоҳ шудааст ва на аҳде аз ҷониби Худо дорад. Ин гуфтаҳои вай танҳо даъвои беасос ва орзуи холӣ аст, ки ҳеҷ далеле надорад. Ҳақиқат ин аст, ки касе ба ғайб огоҳ намешавад, магар он ки Худо ба ӯ хабар диҳад, ва касе ба аҳди Худо намерасад, магар бо имон ва амали солеҳ.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:

• Инсон набояд бе далел ва бе амал ба неъматҳои охират умед бандад ва худро аз азоб эмин ҳисоб кунад.
• Ғайбро танҳо Худованди Таъоло медонад ва ҳеҷ кас аз ояндаи худ дар охират огоҳ нест, магар ба воситаи ваҳй ва хабарҳои Худо.
• Барои расидан ба наҷот ва биҳишт бояд инсон ба Худо имон оварад ва амали солеҳ анҷом диҳад, на ин ки бо орзуҳои холӣ худро фиреб диҳад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар ҳаёти худ ба ҳақиқат ва далел такя кунем, на ба гумон ва хаёлот.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб бартарӣ намедиҳад; ҳар кас ба андозаи имон ва амали некӯаш подош мегирад.
• Ин оят боиси умедворӣ ба раҳмати Худо ва тарс аз адолати Ӯст, зеро Ӯ ҳам Раҳмон аст ва ҳам ҳаким ва одил.