Surat Maryam — Ayat 90

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• تَكَادُ : meh baé, cedhak banget.
• يَتَفَطَّرْنَ : padha pecah, padha belah.
• تَنشَقُّ : padha mbengkah, padha mbuka.
• تَخِرُّ : padha ambruk, padha tiba.
• هَدًّا : tiba kanthi remuk banget, ambruk nganti ajur.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nggambarake sepira gedhene lan nggegirisine dosa lan ucapan kang ala, yaiku wong-wong kafir kang padha ngucap menawa Allah iku duwe anak. Ucapan iki pancen ucapan kang paling gedhe lan paling ala, nganti langit kang dhuwur lan kuwat banget meh padha pecah lan belah amarga saka nggegirisi lan ora bisa nampani ucapan mau. Bumi kang jembar lan kuwat uga meh padha mbengkah lan pecah. Gunung-gunung kang kukuh lan dhuwur uga meh padha ambruk lan remuk ajur amarga saka gedhene dosa ucapan mau. Kabeh mau minangka tandha nesune Allah lan gedhene dosa kang dilakoni dening wong-wong kang nyekutokake Allah karo anak. Maha Suci Allah saka kabeh ucapan kang ora bener mau, Allah iku Maha Dhuwur lan Maha Agung, ora ana kang padha karo Panjenengane.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita menawa ngomong bab Allah iku kudu ati-ati banget, ora kena ngomong sembarangan, amarga ucapan kang salah bab Allah iku dosa kang gedhe banget.
• Kita kudu ngerti menawa Allah iku Maha Suci, ora ana kang padha karo Panjenengane, ora duwe anak lan ora duwe wong tuwa.
• Ayat iki nuduhake sepira gedhene kekuwatane Allah, nganti langit, bumi, lan gunung wae padha geter lan meh rusak amarga dosa manungsa. Iki nuduhake menawa Allah iku Maha Kuwasa lan kabeh makhluk iku tunduk marang Panjenengane.
• Kita dielingake supaya tansah njaga lisan lan ati saka ucapan lan keyakinan kang salah bab Allah, lan tansah ngucapake kalimat tauhid kang bener.
• Ayat iki uga ndadekake kita tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang bener lan njaga kita saka kesalahan kang gedhe.