Sura Marjam — Werset 90

Znaczenie słów:

• تَكَادُ – prawie, niemalże.
• يَتَفَطَّرْنَ – rozdzierają się, pękają.
• تَنشَقُّ – rozstępuje się, rozrywa.
• تَخِرُّ – upadają, walą się.
• هَدًّا – upadek gwałtowny, zburzenie, runięcie.

Interpretacja wersetu:

Ten werset ukazuje ogromną grozę i potworność słów tych, którzy przypisują Bogu dziecko. Obrazuje to, jak wielkim złem jest to stwierdzenie, że nawet niebo, ziemia i góry – mimo że są stworzeniami pozbawionymi rozumu – nie mogą znieść ciężaru takiego bluźnierstwa. Niebiosa niemal pękają z powodu tej straszliwej wypowiedzi, ziemia rozstępuje się, a góry walą się z ogromnym hukiem, jakby chciały zniknąć z powodu gniewu na tych, którzy mówią o Bogu to, co jest Jego niegodne. Jest to wyraz oburzenia całego stworzenia na to kłamstwo i potwierdzenie, że Bóg jest absolutnie czysty i wolny od wszelkich niedoskonałości, a przypisywanie Mu dziecka jest najcięższym grzechem i oszczerstwem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten uczy nas ogromnej czci i szacunku wobec Boga – że nie wolno nam wypowiadać o Nim żadnych słów, które mogłyby umniejszyć Jego chwałę lub przypisać Mu cechy stworzeń.
2. Ukazuje, że cały wszechświat – niebo, ziemia i góry – jest posłuszny Bogu i reaguje na Jego wielkość, co skłania człowieka do refleksji nad potęgą Stwórcy.
3. Przypomina nam, że wiara w jedność Boga i Jego doskonałość jest fundamentem islamu, a wszelkie odstępstwa od tego są źródłem zguby.
4. Zachęca do ochrony języka przed wypowiadaniem słów, które mogą być obraźliwe wobec Boga lub Jego religii, oraz do otaczania się wiedzą, która chroni przed błędami w wierze.
5. Werset ten wzbudza w sercu wierzącego pokorę i bojaźń przed Bogiem, skłaniając go do ciągłego dziękczynienia za dar właściwej wiary i prowadzenia na prostą drogę.