Surah Maryam — Talata 90

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• يَتَفَطَّرْنَ – nagsisibukas o nagkakabiyak-biyak.
• تَنشَقُّ – nagkakahati o nagkakabiyak.
• تَخِرُّ – bumabagsak o gumuguho.
• هَدًّا – pagbagsak na matindi at malakas, sunud-sunod na pagguho.

Interpretasyon ng Talata:

Halos ang mga kalangitan ay nagkakabiyak-biyak dahil sa kalubhaan ng pahayag na iyon—ang pagsasabi na ang Diyos ay may anak. Halos ang lupa ay nagkakahati-hati, at ang mga bundok ay bumabagsak nang may matinding pagguho, bilang pagtutol at galit sa kalapastanganang ito laban sa kadakilaan ng Diyos. Ang mga nilalang na ito, sa kabila ng kanilang kalakihan at katatagan, ay halos hindi makatiis sa bigat ng gayong kasinungalingan, sapagkat ito ay isang paglabag sa pinakapundasyon ng pananampalataya—ang pagiging kaisa ng Diyos at ang Kanyang pagiging malaya sa anumang pagkukulang. Ang talatang ito ay nagpapakita kung gaano kasuklam-suklam sa harap ng Diyos ang pagsasabi na Siya ay may anak, at kung paano ang buong sansinukob ay tila nanginginig sa gayong pahayag.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang kadakilaan ng Diyos ay higit sa lahat ng nilalang, at ang Kanyang pagkatao ay walang katulad—Siya ay hindi nangangailangan ng anak, sapagkat Siya ang Nag-iisa at ang Walang Hanggan.
2. Ang kalikasan, sa kabila ng pagiging walang malay, ay nagpapakita ng paggalang at pagtutol sa mga maling pahayag tungkol sa Diyos, kaya't ang tao, na may isip at pananampalataya, ay dapat na higit na mag-ingat sa kanyang mga salita at paniniwala.
3. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin na mahalin ang tunay na pananampalataya—ang Islam—na naglilinis sa konsepto ng Diyos mula sa anumang pagkukulang, at nagtuturo sa atin na ang tunay na kaligayahan ay nasa pagsunod sa Kanya at pagkilala sa Kanyang kadakilaan.
4. Ang pagmumuni-muni sa mga talatang ito ay nagpapalalim ng takot at pag-asa sa Diyos, at nagpapalakas ng ating pananalig na ang Quran ay tunay na mensahe mula sa Kanya, na nagbibigay liwanag sa ating mga puso at gumagabay sa atin sa tuwid na landas.