Surat Maryam — Ayat 89

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• لَقَدْ (laqad): tembung kanggo nguwatake utawa nyumurupi manawa kedadeyan iku mesthi lan tenan.
• جِئْتُمْ (ji'tum): tegese "sliramu kabeh wis nggawa" utawa "sliramu kabeh wis nindakake".
• شَيْئًا (syai'an): tegese "sawijining perkara" utawa "sawijining bab".
• إِدًّا (iddan): tegese perkara kang gedhe banget, ala banget, lan ora bisa ditampa.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo critane wong-wong kafir sing ngucapake omongan kang ala banget marang Allah, yaiku dheweke nganggep Allah duwe anak. Omongan kuwi kalebu omongan kang ora bener lan nyimpang banget saka kebeneran. Mula Allah banjur ngandhani kanthi tegas, "Satemene sliramu kabeh wis nindakake sawijining perkara kang gedhe banget lan ala banget." Tegese, omongan mau dudu omongan sepele, nanging kalebu dosa lan panyimpangan kang gedhe banget, nganti ora ana tandhingane. Wong-wong sing ngucapake kuwi dielingake supaya ngerti sepira gedhene kaluputane, amarga dheweke wis nyandhingake Allah karo makhluk lan ngucapake bab kang ora pantes kanggo kamulyane Allah. Ayat iki dadi teguran keras marang sapa wae sing wani ngomong bab Allah tanpa kawruh lan tanpa dhasar kang bener.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ngati-ati banget nalika ngomong bab Allah, aja nganti ngucapake bab kang ora pantes utawa ora ana dhasare.
• Kita dielingake manawa omongan kang ala bab Allah iku dosa gedhe, mula kudu padha ngendhaleni lisan lan ati.
• Ayat iki nuduhake sepira gedhene kamulyane Allah, nganti ora ana siji-sijia makhluk kang pantes disandhingake karo Panjenengane.
• Kita diajak supaya tansah sinau ilmu agama, supaya ora kebablasen ing omongan lan pikirane.
• Ayat iki uga ndadekake kita luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang njaga kita saka panyimpangan lan mulangake bab kang bener bab Allah.