Сураи Марьям — Оят 90

1. Маънои калимаҳо:

— «تَكَادُ»: наздик аст, қариб аст.

— «يَتَفَطَّرْنَ»: пора-пора мешаванд, мешикофанд.

— «تَنشَقُّ»: мешакофад, мерасад.

— «تَخِرُّ»: меафтанд, фурӯ мераванд.

— «هَدًّا»: шикастан ва афтидани сахт.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима бузургии гуноҳ ва зиштӣ ва даҳшатнокии суханони норавоеро нишон медиҳад, ки ба Худованди мутаъол фарзанде нисбат дода шудааст. Худованд мефармояд, ки аз азимати ин сухани куфр ва дурӯғ, осмонҳо наздик аст, ки аз ҳам пора-пора шаванд ва шикофанд, замин низ наздик аст, ки чок шавад ва фурӯ равад, ва кӯҳҳо низ аз шинидани ин сухани ботил наздик аст, ки шикаста ва пора-пора шуда, ба замин афтанд. Ҳамаи ин аз ғазаби Худованд барои нисбат додани фарзанд ба Ӯст. Пас Худованди мутаъол аз чунин суханони ботил пок ва бартар аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят бузургии гуноҳи шirk ва нисбат додани фарзанд ба Худовандро нишон медиҳад, ки ҳатто мавҷудоти бузург ҳам аз он ба изтироб меоянд.

— Мусулмон бояд суханони худро назорат кунад ва аз ҳар гуна сухани куфр ва ботил дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят далели бузургии Худованд ва покии Ӯ аз ҳар гуна нуқсон аст, ки дилро ба тавҳид ва имони пок водор мекунад.

— Андеша дар бораи азимати гуноҳ моро ба тавба ва истиғфор наздик месозад ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат ва эҳтиромро зиёд мекунад.