Сураи Марьям — Оят 92

1. Маънои калимаҳо:

— «يَنبَغِي»: муносиб аст, шоиста аст, дуруст меояд.

— «الرَّحْمَٰن»: Худованди бахшоянда, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

— «يَتَّخِذَ»: бигирад, ихтиёр кунад.

— «وَلَدًا»: фарзанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол аз худ фарзанд гирифтанро рад мекунад ва мефармояд, ки барои Ӯ ҳеҷ гоҳ муносиб ва шоиста нест, ки фарзанд ихтиёр кунад. Зеро гирифтани фарзанд нишонаи эҳтиёҷ ва камбудист, вале Худованд аз ҳар гуна эҳтиёҷ ва нуқсон пок аст. Ӯ Ғанӣ ва Беэҳтиёҷ аст ва ба касе ё чизе ниёз надорад, то фарзанде бигирад, ки ба Ӯ ёрӣ расонад ё мӯнис шавад. Инчунин, фарзанд гирифтан барои касе мумкин аст, ки ба фарзанд ниёз дошта бошад ё хоҳиши мӯнисӣ дошта бошад, аммо Худованди Раҳмон аз ин ҳама пок ва бартараст. Пас, ин амал на танҳо барои Ӯ воқеъ намешавад, балки аз сарзаниш ва радди қатъӣ иборат аст, то ҳеҷ кас ба Худованд фарзанд нисбат надиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба тавҳид ва пок донистани Худованд аз ҳар гуна нуқсон ҳидоят мекунад.

— Нишон медиҳад, ки Худованди Раҳмон беэҳтиёҷ аст ва ба касе ё чизе ниёз надорад.

— Бандаро аз ботил ва эътиқодҳои нодуруст дур месозад ва дилашро ба бузургии Худованд раҳнамун мекунад.

— Дарк мекунем, ки ислом дини покӣ, адолат ва шинохти дурусти Худованд аст, ки инсонро ба роҳи рост мебарад ва ба Ӯ наздик месозад.