Сураи Аль-Бакара — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَنقُضُونَ: шикастани аҳд, вафо накардан ба паймон.
• عَهْدَ اللَّهِ: паймони Худо, ки аз бандагонаш гирифтааст.
• مِيثَاقِهِ: таъкид ва мустаҳкам кардани он паймон.
• يَقْطَعُونَ: буридан, ҷудо кардан.
• مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ: он чизе ки Худо фармон додааст пайваст шавад, монанди хешутаборӣ ва имон.
• يُفْسِدُونَ: фасод кардан, харобӣ ба вуҷуд овардан.
• الْخَاسِرُونَ: зиёнкорон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки паймони Худоро, ки бо ӯ бастанд, мешикананд. Ин паймон он аҳдест, ки Худованд аз бандагонаш гирифтааст, ки танҳо Ӯро парастиш кунанд ва ба паёмбаронаш имон оваранд. Онҳо ин аҳдро на танҳо шикастанд, балки баъд аз он ки Худо онро бо фиристодани паёмбарон ва нозил кардани китобҳо мустаҳкам кард, боз вафо накарданд.

Онҳо инчунин он чизеро мебуранд, ки Худо фармон додааст пайваст шавад, монанди пайванди хешутаборӣ, меҳрубонӣ ба волидон ва имон ба ҳамаи паёмбарон. Ва дар замин фасод мекунанд, яъне бо гуноҳҳо, зулм ва боздоштани мардум аз роҳи Худо харобӣ мепаҳн кунанд.

Чунин одамон дар ҳақиқат зиёнкорон ҳастанд. Онҳо дар дунё ва охират насиби худро аз даст медиҳанд, зеро сармояи асосии инсон — имон ва амали солеҳ — аст, ки онро талаф кардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки вафо ба аҳд ва паймон бо Худо аз муҳимтарин вазифаҳои инсон аст.
• Пайванди хешутаборӣ ва некӯкорӣ ба наздикон аз фармонҳои Худост ва буридани он гуноҳи бузург аст.
• Фасод дар замин на танҳо бо амалҳои бад, балки бо боздоштани дигарон аз роҳи рост низ ба вуҷуд меояд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба имон ва амали солеҳ часпем, то аз зиёнкорон набошем.
• Худованд мехоҳад бандагонашро ба роҳи рост ҳидоят кунад ва онҳоро аз зиён огоҳ созад, то дар дунё ва охират комёб шаванд.