سورت بقره — آیت 32

د کلمو معناګانې:

• سُبْحَانَكَ: زه تا له ټولو عیبونو او کمزوریو څخه پاک بولم.
• الْعَلِيمُ: هغه ذات چې پوهه يې پر هر څه محیط ده، هېڅ شی له هغه نه پټ نه دی.
• الْحَكِيمُ: هغه ذات چې په ټولو کارونو کې يې حکمت او مصلحت وي، هر کار په خپل ځای کې کوي.

تفسیر:

کله چې الله تعالی له ملائکو څخه وپوښتل چې د آدم علیه السلام په خلقت کې څه حکمت دی، نو دوی په عاجزۍ او ادب سره وویل: "موږ تا له هر عیب او نقصانه پاک بولم، ای زمونږ ربه! موږ هېڅ علم نه لرو، مګر هغه څه چې تا موږ ته را زده کړي دي. بېشکه ته پخپله ځانته عالم يې، چې ستا له پوهې هېڅ شی نه پټ دی، او ته حکمت والا يې، چې هر کار په خپل ځای او پر خپل وخت کوي."

ملائکو په دې څرګندونې سره خپل عجز او د الله تعالی پر علم او حکمت باندې بشپړ باور څرګند کړ، او د آدم علیه السلام د فضیلت په اړه يې له خپل رب سره هېڅ اعتراض ونه کړ، بلکې ټول علم يې الله تعالی ته منسوب کړ.

فايدې:

1. د علم په برخه کې د عاجزۍ اقرار کول د بندې لپاره د کمال نښه ده، ځکه چې انسان هر څومره علم ولري، د الله تعالی د علم په پرتله هېڅ دی.
2. د الله تعالی د حکمت پرېمانه باور د زړه سکون او اطمینان سبب ګرځي، ځکه چې هر څه چې الله کوي، په هغه کې حکمت وي که څه هم موږ ته نه ښکاره شي.
3. ادب او تواضع د علم د زياتوالي سبب دی؛ لکه څنګه چې ملائکو په ادب سره خپل عجز وښود، الله تعالی ورته د آدم علیه السلام د فضیلت په اړه وضاحت ورکړ.
4. دا آيت موږ ته ښيي چې د اسلام په وړاندې د عاجزۍ او تسليمۍ روحيه څومره مهمه ده، او دا چې مسلمان بايد تل له خپل رب څخه د علم د زياتوالي غوښتنه وکړي.