Сураи Аль-Бакара — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مُصَدِّقًا: тасдиқкунанда, мувофиқ ва шаҳодатдиҳанда ба он чизе, ки пеш аз он нозил шудааст.
• أَوَّلَ كَافِرٍ: аввалин инкоранда, яъне нахустин касе, ки инкор мекунад.
• ثَمَنًا قَلِيلًا: баҳои андак, молу сарвати ночизи дунё.
• فَاتَّقُونِ: пас, аз Ман битарсед ва аз ғазаби Ман парҳез кунед.

1. Тафсири оят:

Эй фарзандони Исроил, ба он китобе, ки Ман бар Муҳаммад (с) нозил кардам — яъне Қуръони Карим — имон биёред. Ин китоб тасдиқкунандаи он аст, ки шумо дар даст доред, яъне Таврот, зеро Қуръон дар бораи ягонагии Худо, паёмбарӣ ва хабарҳои ғайбӣ бо он мувофиқ аст ва сифатҳои Паёмбари охирзамон (с)-ро, ки дар Таврот омадааст, тасдиқ мекунад. Ва набояд шумо нахустин касоне бошед, ки ин китобро инкор мекунанд, зеро шумо аҳли китоб ҳастед ва аз шумо интизор меравад, ки пеш аз дигарон ба он имон биёред. Агар шумо инкор кунед, пас мардуми дигар низ аз шумо пайравӣ карда, инкор мекунанд ва гуноҳи онҳо низ бар гардани шумо меафтад.

Ва оёти Манро — яъне Қуръон ва имон ба Муҳаммад (с)-ро — ба баҳои андак иваз накунед. Мақсад аз ин баҳои андак, манфиатҳои ночизи дунёӣ, мисли ҷоҳу мансаб, сарварӣ ва молу сарват аст, ки баъзе аз аҳли китоб барои нигоҳ доштани мақоми худ ҳақро пинҳон мекарданд. Ва танҳо аз Ман битарсед ва аз ғазабу азоби Ман парҳез кунед, на аз мардум.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим китоби Худост, ки китобҳои осмонии пешинро тасдиқ мекунад ва дар он ихтилоф нест.
• Имон ба Қуръон вазифаи ҳамаи мардум аст, хусусан касоне, ки дониши китобӣ доранд.
• Инкор кардани ҳақ на танҳо зарари шахсӣ, балки боиси гумроҳии дигарон низ мешавад.
• Набояд манфиатҳои ночизи дунё сабаби пинҳон кардани ҳақ ва ё инкори он шаванд.
• Тақво ва парҳезгорӣ танҳо аз Худо бояд бошад, на аз одамон.
• Ин оят ба мардум муҳаббати имон ва пайравӣ аз Қуръонро талқин мекунад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.