Сураи Аль-Бакара — Оят 88

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• غُلْفٌ — ҷамъи «ғилоф» аст, яъне рӯйпӯшҳо, пардаҳо; мақсад он аст, ки дилҳои мо дар ғилоф ҳастанд ва суханони ту ба онҳо намерасад ва онро намефаҳманд.
• لَعَنَهُمُ — аз решаи «лаън», яъне дур кардан ва ронда шудан аз раҳмати Худо.
• فَقَلِيلًا مَّا يُؤْمِنُونَ — «қалилан» ба маънои кам; яъне имоноварданашон хеле кам аст ва он ҳам имонест, ки ба онҳо фоида намерасонад.

1. Тафсири оят:

Яҳудиён ба Паёмбари Худо Муҳаммад (с) гуфтанд, ки дилҳои мо дар ғилофҳо ҳастанд ва суханони ту ба онҳо намерасад ва мо онро намефаҳмем. Онҳо ин суханро баҳона карда, аз пайравӣ аз Паёмбар рӯй гардонданд. Аммо Худованди Мутаъол ин даъвои онҳоро рад карда, мефармояд, ки ҳолат чунин нест, ки онҳо мегӯянд; балки Худо онҳоро ба сабаби куфрашон аз раҳмати Хеш дур кардааст ва онҳо аз рӯи ростӣ имон намеоваранд, магар имоне кам, ки ба онҳо суде намебахшад. Дар ҳақиқат, дилҳои онҳо ба хотири ҷаҳду инкори худ мӯҳр зада шудаанд ва аз фаҳмидани ҳақ маҳрум гардидаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки баҳонаҳои беасос ва даъвоҳои ноҳақ наметавонанд одамро аз ҳақиқат дур кунанд; ҳақиқати Қуръон равшан аст ва ба дилҳои пок роҳ меёбад.
• Худованди Меҳрубон бандагони худро тарк намекунад; Ӯ ҳақро тавассути Паёмбарон ва китобҳои осмонӣ барои ҳидоят равшан месозад.
• Ислом дини фаҳм, андеша ва покии дил аст; ҳар касе бо дили кушода ва нияти рост ба Қуръон рӯ оварад, ҳидоятро меёбад ва аз раҳмати Худо баҳраманд мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро аз ғилофҳои ҷаҳлу кибр пок созем ва ба суханони Қуръон гӯш диҳем, то аз имон ва раҳмати Худо баҳравар шавем.