ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 88

የቃላት ትርጉም፦

• غُلْفٌ (ጉልፍ)፡- የተሸፈኑ፣ የተዘጉ ልቦች ማለት ነው። ወደ ውስጣቸው ምንም የማይገባባቸው የታሸጉ ልቦች።
• لَعَنَهُمُ (ለዐነሁም)፡- ከእዝነቱ አስወጣቸው፣ ከበጎ ነገር ሁሉ አራቃቸው።
• فَقَلِيلًا مَا يُؤْمِنُونَ፡- በጣም ጥቂት እንጂ አያምኑም።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፦

አይሁዶች ለነቢዩ ሙሐመድ (ሰለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) እንዲህ አሉ፡- «ልቦቻችን ተሸፍነዋል፤ የምትለው ነገር ወደ እኛ አይደርስም፤ የምታቀርበው ትምህርት ልባችንን አይገባውም» በማለት እምነትን ለመቀበል ሰበብ አደረጉ። ነገር ግን እውነታው እነሱ እንደሚሉት አይደለም፤ ልቦቻቸው የተሸፈኑ አይደሉም፤ ይልቁንም አላህ (ሱብሐነሁ ወተዓላ) በክህደታቸውና በእውነትን በመቃወማቸው ምክንያት ከእዝነቱ አስወጣቸው፤ ከበጎ ነገር ሁሉ አራቃቸው። በዚህም ምክንያት ከእነሱ የሚያምኑት በጣም ጥቂት ናቸው፤ ያ እምነታቸውም የማይጠቅማቸውና ደካማ ነው። እንዲያውም ከሌሎች ሕዝቦች አንጻር የአይሁዶች እምነት በጣም አነስተኛ ነው፤ ምክንያቱም እውነት በግልጽ ተገልጾላቸው ሳለ ትዕቢትና ጥላቻ ስለሚከለክላቸው ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፦

1. አላህ (ሱብሐነሁ ወተዓላ) የልቦችን ምስጢር ዐዋቂ ነው፤ ሰዎች በምላስ ሲያስመስሉ አላህ በልባቸው ያለውን ያውቃል።
2. ክህደትና እውነትን መቃወም የአላህን እዝነት የማጣት ምክንያት ነው፤ ሰው ከአላህ እዝነት እንዳይርቅ እውነትን መከተል ይገባዋል።
3. እውነትን ለመቀበል ሰበብ ማድረግ የጠላትነትና የትዕቢት ምልክት ነው፤ ነገር ግን እስልምና ሰውን ከዚህ ሁሉ ነጻ ያወጣዋል፤ ልቡን ለእውነት ክፍት እንዲሆን ያደርገዋል።
4. እምነት በልብ መክፈትና በእውነት መቀበል ነው እንጂ በምላስ ብቻ አይደለም፤ አላህ የሚመለከተው ልብንና ቅንነትን ነው።
5. ይህ አንቀጽ ለሙስሊሞች ትልቅ ትምህርት ይሰጣቸዋል፤ እነሱ ከአይሁዶች በተቃራኒ ልባቸውን ለቁርኣን ትምህርት ክፍት በማድረግና በመቀበል የአላህን እዝነት ያገኛሉ፤ ይህም የእስልምና ክብርና ጥቅም ነው።