سورت طه — آیت 129

د کلمو معناګانې:

• کَلِمَةٌ: دلته د الله تعالی هغه فیصله او حکمت دی چې مخکې يې ټاکلی دی.
• سَبَقَتْ: مخکې شوې، پخوانۍ ټاکل شوې.
• لِزَامًا: لازم، اړین، هغه عذاب چې پرې نه جلا کېږي.

د آیت تفسیر:

که چېرې ستا د رب له خوا دا خبره مخکې نه وه شوې چې د حجت له قايمولو پرته به پر بنده عذاب نه نازلوي، او که چېرې هغه ټاکل شوی وخت (د عذاب لپاره) نه و، نو دا کافر قوم به په همدې نړۍ کې سمدستي هلاک شوی وای، ځکه چې دوی د خپل کفر او سرغړونې له امله د عذاب مستحق دي. خو الله تعالی د خپل حکمت له مخې د دوی عذاب تر ټاکل شوي وخت (د قيامت) پورې وروسته اچولی دی، تر څو د حجت په بشپړولو سره پر دوی عدالت پلی شي او هغه څوک چې پرې فرمان شوی، وروسته له دې چې د حق رسول ورته راشي او د الله نعمتونه ورته ورسېږي، بيا عذاب پرې نازل شي.

فايدې:

• دا آيت د الله تعالی د رحمت او عدل ښکارندويي کوي، چې بندګانو ته د عذاب په رسولو کې بيړه نه کوي او د حجت د قايمولو تر پايه يې مهلت ورکوي.
• پکې د صبر او زغم درس دی، چې که کافران او بدکاره خلک په دنيوي سزا نه نيول کېږي، نو دا د الله د فضل او حکمت له مخې دی، نه د هغوی د معافيت.
• آيت د قيامت د حتميت يادونه کوي، چې هر څوک به د خپلو کړنو سزا ویني او هيڅ عمل به له سزا پرته نه پاتې کېږي.
• پکې د مؤمنانو لپاره تسلي ده، چې د ظالمانو عذاب به حتماً راشي، خو په خپل وخت کې، او دوی بايد د الله په حکمت باوري اوسي.