سوره طه — آیه 129

معانی کلمات:

• لِزامًا: عذابی که لازم و ملازم آنان گردد و گریزی از آن نباشد.
• أَجَلٌ مُسَمًّی: زمانی معیّن و سررسیدی مشخص که در علم خداوند تعیین شده است.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، اگر نه این بود که حکمت و فرمانی از جانب پروردگارت از پیش صادر شده بود و اگر نه این بود که سررسیدی معیّن و زمانی مشخص در علم الهی برای عذاب آنان مقرر گردیده است، همانا عذاب الهی در همین دنیا بهصورت حتمی و الزامی بر آنان نازل میشد؛ زیرا آنان با کفر و تکذیب خود، سزاوار عذاب فوری گشتهاند. اما خداوند متعال بنا بر حکمت بالغهی خویش، عذاب را به تأخیر انداخته است تا حجت بر آنان تمام شود و فرصتی برای ایمانآوردن و توبه فراهم گردد. این تأخیر نه از روی غفلت یا ناتوانی است، بلکه بر اساس علم و حکمت الهی و تا روزی معیّن که همان روز قیامت است، ادامه خواهد یافت.

فواید و پیامهای آیه:

• تأخیر عذاب و مهلتدادن به گناهکاران، نشانهی رحمت و بردباری خداوند است که به بندگان خود فرصت بازگشت و اصلاح میدهد.
• هیچکس نباید از مهلت الهی فریب بخورد و گمان کند که عذاب هرگز به او نخواهد رسید؛ زیرا سررسید حتمی در پیش است.
• علم و حکمت خداوند بر همهچیز احاطه دارد و هیچ کاری بدون حکمت و تدبیر او انجام نمیپذیرد.
• این آیه مایهی امیدواری گناهکاران است که تا لحظهی آخر میتوانند بهسوی خدا بازگردند و از رحمت گستردهی او بهرهمند شوند.