സൂറ ത്വാഹാ — ആയത്ത് 129

പദാർത്ഥങ്ങൾ:

• കൽമതുൻ (കലിമ) – വചനം, തീരുമാനം, വിധി.
• സബഖത്ത് – മുൻകൂട്ടി ഉണ്ടായത്, മുൻകടന്നത്.
• ലിസാമൻ – ബന്ധിക്കുന്നത്, നിർബന്ധമായി ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ശിക്ഷ.
• അജലുൻ മുസമ്മാ – നിശ്ചിതമായ ഒരു അവധി, കൃത്യമായ സമയപരിധി.

വ്യാഖ്യാനം:

നബിയേ, നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്ന് ഒരു വചനം മുൻകൂട്ടി ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ തീരുമാനം അനുസരിച്ച് ശിക്ഷ അവർക്ക് അനിവാര്യമാകുമായിരുന്നു. കാരണം, അവരുടെ സത്യനിഷേധവും ധിക്കാരവും അതിന് അർഹരാക്കുന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യവും ജ്ഞാനവും കൊണ്ട് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ശിക്ഷ വൈകിപ്പിക്കാൻ കാരണമായി:

ഒന്ന്: അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്ന് മുൻകൂട്ടി ഉണ്ടായ വചനം. അതായത്, തെളിവ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ ഒരു സമുദായത്തെയും ശിക്ഷിക്കില്ല എന്ന തീരുമാനം. അവർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാനായി നബിമാരെ അയക്കുകയും വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇറക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

രണ്ട്: നിശ്ചിതമായ ഒരു അവധി. അതായത്, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ ദിവസം. അതുവരെ അവർക്ക് മാനസാന്തരപ്പെടാനും നന്മയിലേക്ക് മടങ്ങാനും അവസരം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ ശിക്ഷ ഇഹലോകത്തുതന്നെ അനിവാര്യമാകുമായിരുന്നു.

പ്രയോജനങ്ങൾ:

1. അല്ലാഹു ക്ഷമാശീലനും കാരുണ്യവാനുമാണ്; അവൻ തന്റെ ദാസന്മാർക്ക് മാനസാന്തരപ്പെടാനുള്ള അവസരം നൽകുന്നു.
2. ശിക്ഷ വൈകുന്നത് ദുർബലതയോ അശ്രദ്ധയോ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിന്റെ ജ്ഞാനവും കാരുണ്യവും കൊണ്ടാണ്.
3. ഓരോ കാര്യത്തിനും അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിശ്ചിതമായ ഒരു സമയപരിധിയുണ്ട്; അത് മാറ്റാൻ ആർക്കും സാധ്യമല്ല.
4. മനുഷ്യൻ തെറ്റുകൾ വിട്ട് നന്മയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം; കാരണം അവസാനത്തെ അവധി എപ്പോൾ വരുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല.
5. അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷ കഠിനമാണെങ്കിലും അവന്റെ കാരുണ്യം അതിനെക്കാൾ വലുതാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ ശിക്ഷ വൈകിപ്പിക്കുന്നത്.