Сураи Та Ха — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَالَ — гуфт.
• فَمَا — пас чист? / пас чӣ ҳол аст?
• بَالُ — ҳол, ҳолат, аҳвол, сарнавишт.
• الْقُرُونِ — ҷамъи «қарн», яъне наслҳо, умматҳои гузашта, мардумони замонҳои пеш.
• الْأُولَىٰ — аввалинҳо, пешиниён, гузаштагон.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: «Пас ҳоли наслҳои пеш ва умматҳои гузашта чӣ гуна аст?» Ӯ мехост бидонад, ки он мардумони қадим, ки ҳамон гуна ба худоёни ботил бовар доштанд ва паёмбаронро инкор мекарданд, сарнавишташон чӣ шуд. Фиръавн ин суханро барои он гуфт, ки гумон мекард агар Мӯсо рост мегӯяд, пас бояд бигӯяд, ки он ҳамаи мардуми гузашта барои куфрашон ҳалок шудаанд, вале ӯ худро аз онҳо беҳтар ва бехатар меҳисобид. Ин савол дар асл барои баҳс ва инкор буд, на барои ҳақиқатро фаҳмидан. Ҳадафи асосии Фиръавн аз ин сухан он буд, ки Мӯсоро ба душворӣ андозад ва бигӯяд, ки агар Худо ҳақ бошад, чаро он наслҳои пешинаро ҳалок кард ва онҳоро ба азоб гирифтор намуд? Посухи Мӯсо (алайҳис-салом) дар ояти баъдӣ омадааст, ки илми онҳо назди Худованд дар китоби Ӯ сабт аст ва Худо ҳеҷ чизро фаромӯш намекунад ва гумроҳ намешавад. Яъне ҳисоби онҳо бо Худост ва Ӯ ҳар як амали бандагонашро медонад ва ба ҳама адолат хоҳад кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Худованд ҳисоби ҳамаи наслҳои гузашта ва ояндаро дорад ва ҳеҷ кас аз адолати Ӯ наметавонад бигурезад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки сарнавишти умматҳои пеш дарс ва ибрат аст барои мо, то роҳи онҳоро такрор накунем.
• Саволи Фиръавн нишон медиҳад, ки инкоркунандагон ҳамеша баҳона меҷӯянд ва ба ҷои тафаккур дар ҳақиқат, ба ҷидол машғул мешаванд.
• Илми Худо номаҳдуд аст ва ҳама чиз дар китоби Ӯ сабт аст; ин боиси оромии дили муъмин аст, ки амалаш беподош намемонад.
• Ин оят моро ба сӯи тафаккур дар бораи оқибати гузаштагон ва таваҷҷуҳ ба роҳи рост ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.