Сураи Та Ха — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا تَخَفْ»: натарс, хавотир нашав.

— «الْأَعْلَىٰ»: баландтарин, ғолиб ва пирӯзманд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Мӯсо (алайҳис-салом) хитоб карда гуфт: «Натарс аз он чизе ки ба ту нишон дода шуд ва аз сеҳри сеҳргарон, зеро ки ту бар онҳо пирӯз хоҳӣ шуд». Ин хитоб баъд аз он буд, ки Мӯсо аз сеҳри сеҳргарон тарсида буд ва Худо ӯро ором кард. Пас Худо ба ӯ гуфт: «Натарс, зеро ки ту бар онҳо ғолиб ва пирӯзмандӣ». Яъне ту бар сеҳргарон ва бар фиръавн ва лашкари ӯ пирӯз мешавӣ ва дасти ту болотар аст. Ин оят тасалли ва оромиш ба Мӯсо аст, то ки дилаш қавӣ шавад ва ба қудрати Худо бовар кунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандагони худро дар вақти тарс ва хавотир танҳо намегузорад ва ба онҳо оромиш медиҳад.

— Мӯсо (алайҳис-салом) намунаи бандаи солеҳ аст, ки ба Худо таваккул кард ва Худо ӯро пирӯз гардонд.

— Оят ба мо меомӯзад, ки аз душманон ва аз сеҳру ҷоду натарсем, балки ба Худо бовар кунем, зеро ки пирӯзӣ аз ҷониби Худост.

— Ин оят моро ба сӯи имон ва таваккул ба Худо ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки ҳар кӣ ба Худо такя кунад, ғолиб аст.

— Қуръон китоби оромиш ва умед аст барои касоне, ки ба он имон меоранд ва аз он пайравӣ мекунанд.