Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 109

Macnada Erayada:

• Aadantu kum – Waxaan idin ogaysiiyey, waxaan idin wargeliyey.
• Calaa sawaa'in – Sinnaan, si aan u noqonno kuwo isku mid ah oo wax garad ah.
• Maa too'adoon – Waxa laydiin yaboohay (ciqaabta ama Qiyaamaha).

Tafsiirka:

Haddii ay dadkanu ka jeedsadaan rumaynta xaqa oo ay iska daba tuuraan waxa aad la timid, Nabiyow, waxaad ku dhahdaa: "Waxaan idin ogaysiiyey oo idin wargeliyey waxa Eebe iigu waxyooday, aniga iyo idinkuba waxaanu isku mid nahay oggolaanshaha ama diidmada, waxba nagama qarsoona oo waan idin digay." Markaas waxaad raacisaa: "Anigu ma ogi in caddibaadda laydiin yaboohay ay dhawdahay iyo inay fogtahay, waayo cilmigaas waxaa u gaar ah Eebe oo kaliya."

Tani waxay ku tusaysaa in Rasuulka (SCW) uu gudbiyey risaadda si buuxda oo cad, isagoon waxba ka qarin, kadibna arrinku wuxuu u goglan yahay Eebe, isagoo u dhiman caddibaadda iyo waqtigeeda.

Faa'iidooyinka:

1. Daacadnimada iyo caddaynta – Bishaaruhu waa inuu u gudbiyaa farriinta Eebe si cad oo qof walba u fahmi karo, isagoon waxba qarin, sida Nabigu ugu dhawaaqay dadka si sinnaan ah.
2. Cilmiga Eebe oo kooban – Waxa jira arrimo u gaar ah Eebe oo keliya, sida waqtiga Qiyaamaha iyo caddibaadda, taas oo nagu baraysa inaanan isku dayin inaan ogaanno waxa Eebe qariyey, balse aan diyaar u ahaanno.
3. Digniinta iyo diyaar garowga – Qofkii la digay wuxuu helayaa fursad uu isku diyaariyo, sidaa darteed Muslimku waa inuu had iyo jeer u diyaar yahay maalinta Qiyaamaha isagoo ku sugan toosnaanta iyo cibaadada.
4. Naxariista iyo degganaanshaha – Aayaddu waxay ku tusaysaa in diinta Islaamku ay tahay diin naxariis leh, oo dadka loogu yeedho si qurux badan, isla markaana looga digo si cadaalad ah, iyadoon lagu qasbin.