Аль-Анбия сүрәсе — Аять 20

Сүзләрнең мәгънәләре:

«يُسَبِّحُونَ» — Алар тәсбих әйтәләр, ягъни Аллаһны һәр кимчелектән арыйлар (пакълыйлар).

«اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ» — төнлә дә, көндез дә, ягъни өзлексез рәвештә.

«لَا يَفْتُرُونَ» — алар йомшамыйлар, көчсезләнмиләр, туктамыйлар. «Фөтүр» сүзе — көчлелектән соңгы тынычлыкны, йомшаюны аңлата.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә безгә фәрештәләрнең хәлен хәбәр итә. Фәрештәләр — Аллаһның мөхтәрәм бәндәләре, алар төнлә-көндез, һәрчак Аллаһны тәсбих әйтәләр, ягъни Аны һәр төрле кимчелектән, хатадан, баладан, шәрик (тиңдәш) булудан пакьлиләр. Алар бу эштә беркайчан да йомшамыйлар, арымыйлар, туктаусыз рәвештә Аллаһны зекер итәләр. Аларның тәсбихе — аларның тәбигатенә кергән даими гамәл, алар моңа амри илаһи буенча мәҗбүр түгел, бәлки үз ихтыярлары белән, зур рәхәтлек һәм ләззәт белән башкаралар. Алар өчен Аллаһны зекер итү — азык кебек, су кебек кирәкле нәрсә. Аларда ару-талу, ялкыну дигән нәрсә юк, чөнки аларның күңелләре Аллаһ мәхәббәте белән тулы, һәм бу мәхәббәт аларны һәрчак тәсбихкә этәрә.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Фәрештәләрнең даими тәсбихе безгә Аллаһны зекер итүнең мөһимлеген күрсәтә. Әгәр фәрештәләр кебек пакь затлар һәрчак Аллаһны тәсбих әйтсәләр, без — гөнаһлы кешеләр — тагын да күбрәк Аллаһны искә алырга тиешбез.
2. Аллаһны зекер итү — күңелгә рәхәтлек бирә торган гамәл, ул ару-талу китерми, киресенчә, күңелне тынычландыра, рухны күтәрә.
3. Фәрештәләрнең бу сыйфаты безгә үрнәк булып тора: без дә намазларны, зекерләрне даими башкарырга, аларда сүлпәнлек күрсәтмәскә тиешбез.
4. Бу аять Аллаһның бөеклеген һәм кодрәтен күрсәтә: Аның мәхлүкаты (яралганнары) арасында Аны һәрчак зекер итүчеләр бар, һәм бу безне Аллаһка якынрак булырга, Аңа гыйбадәт кылуда ныграк булырга дәртләндерә.