سوره انبیا — آیه 20

معانی کلمات:

• «يُسَبِّحُونَ»: خدا را از هر نقص و عیبی پاک و منزّه میدانند و ذکر او میگویند.
• «لَا يَفْتُرُونَ»: سست نمیشوند و خسته نمیگردند؛ اصل «فُتور» به معنای آرامش و سکون پس از شدت و حدّت است، یعنی ضعف و سستی.

تفسیر آیه:

فرشتگان و مقرّبان درگاه الهی، پیوسته و بدون هیچ وقفهای، شب و روز به تسبیح و تقدیس خداوند مشغولاند. آنان هرگز از این ذکر و عبادت خسته نمیشوند و سستی و کسالت به آنان راه نمییابد. این تسبیح، نه برای رفع نیازی است که خداوند به آن دارد، بلکه نشانهای از عظمت و بینیازی پروردگار و جلوهی عبودیت محض موجودات آسمانی است. آنان در حالی که خود از هر نقصی پاکاند، خداوند را از هر آنچه سزاوار او نیست، منزّه میشمارند و این کار آنان نه با زبان است که با تمام وجود و در تمام لحظات انجام میگیرد.

فواید و پیامهای آیه:

• تسبیح خداوند، عملی است که هیچگاه کهنه و خستهکننده نمیشود؛ چرا که ذکر پروردگار، روح را جلا میدهد و دل را زنده میگرداند.
• انسان مؤمن باید از فرشتگان بیاموزد که در عبادت و یاد خدا، سستی و تنبلی به خود راه ندهد و در هر حالتی — چه شب و چه روز — به یاد خدا باشد.
• این آیه، آرامشبخش دلهای مؤمنان است که عبادت خداوند، نه تنها ملالآور نیست، بلکه مایهی قوت و نشاط معنوی است و هر چه بیشتر در آن غوطهور شوند، به قرب الهی نزدیکتر میگردند.
• یادآوری این حقیقت که تمام هستی در حال تسبیح خداوند است، انسان را به تواضع و فروتنی در برابر عظمت الهی دعوت میکند و او را از غرور و خودبینی بازمیدارد.