Сураи Аль-Анбия — Оят 39

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَكُفُّونَ»: бозмедоранд, дур мекунанд, монеъ мешаванд.

— «يُنصَرُونَ»: ёрӣ дода мешаванд, касе онҳоро аз азоб наҷот медиҳад.

1. Тафсири оят:

Агар онҳое, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат кофир шудаанд, медонастанд, ки дар он рӯз чӣ ҳолате ба онҳо пеш меояд — он гоҳ ки оташи дӯзахро на аз рӯйҳои худ ва на аз пуштҳои худ боздошта наметавонанд ва ҳеҷ касе нест, ки онҳоро аз ин азоб наҷот диҳад ва ёрӣ расонад — агар инро ба яқин медонастанд, ҳаргиз бар куфри худ истода намешуданд ва азоби Худоро ба шитоб намехостанд ва намегуфтанд: «Ин ваъда кай меояд?». Онҳо аз рӯзи қиёмат ғофиланд ва гумон мекунанд, ки ҳеҷ ҳисобу китобе нест, бинобар ин ба куфру инкор идома медиҳанд. Аммо вақте ки он рӯз фаро расад, хоҳанд донист, ки ҳеҷ паноҳгоҳе надоранд ва ҳеҷ ёрӣ диҳандае нест, ки онҳоро аз оташ бираҳонад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз ҳисоби аъмоли худ гурехта наметавонад.

— Кофирон аз сабаби надонистани ҳақиқати рӯзи қиёмат бар куфр истодагӣ мекунанд; агар онҳо ба яқин медонастанд, ки азоб чиқадар сахт аст, ҳаргиз чунин рафтор намекарданд.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки дар дунё имкони тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ҳаст, пеш аз он ки рӯзе фаро расад, ки на паноҳе бошад ва на ёрӣ диҳандае.

— Ҳеҷ қуввае ғайр аз Худо наметавонад инсонро аз азоби Ӯ наҷот диҳад; пас бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ паноҳ бихоҳем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад ва инсонро аз ғафлат бедор мекунад.