Сураи Аль-Анбия — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْوَعْدُ»: ваъда; дар ин ҷо мурод аз он ваъдаи азоб ё рӯзи қиёмат аст, ки кофирон онро инкор мекарданд.

— «مَتَىٰ»: кай? дар кадом вақт? — ин савол барои тамасхур ва истиҳзо (масхара) аст, на барои ҳақиқатҷӯӣ.

— «صَادِقِينَ»: ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят аз забони кофирон ва мункирон хабар медиҳад, ки онҳо бо тамасхур ва шитоб хостан аз азоб мепурсиданд: «Пас кай ин ваъдае, ки шумо мекунед, ба амал меояд, агар шумо ростгӯён бошед?» Онҳо бо ин сухан мехостанд ҳақиқатро инкор кунанд ва Паёмбар (с) ва ёронашро ба дурӯғгӯӣ муттаҳам созанд. Мурод аз «ваъда» дар ин ҷо ваъдаи азоб ва рӯзи қиёмат аст, ки мункирон онро дур ва номумкин меҳисобиданд. Ин савол аз рӯи ҳақиқатҷӯӣ набуд, балки аз рӯи истиҳзо ва шитоб дар талаби азоб буд. Вале Аллоҳи Ҳаким ба онҳо мӯҳлат медиҳад ва вақти муайянеро, ки танҳо Ӯ медонад, муқаррар кардааст, ки ҳеҷ кас аз он огоҳ нест ва ҳеҷ чиз аз он пеш ё дер намеафтад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва тамасхур кардан ба ваъдаҳои Аллоҳ роҳи кофирон аст ва мӯъмин бояд аз ин хислат дур бошад.

— Вақти омадани азоб ва рӯзи қиёмат танҳо назди Аллоҳ аст; банда бояд сабр кунад ва ба ваъдаҳои Аллоҳ бовар дошта бошад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто вақте душманон бо тамасхур саволҳо мекунанд, мо бояд бо илм ва боварӣ ҷавоб диҳем ва аз ҳаққонӣ дур нашавем.

— Ваъдаҳои Аллоҳ ҳатман ба амал меоянд, гарчанде ки баъзеҳо онро дур меҳисобанд; ин боиси устуворӣ ва оромии дили мӯъминон аст.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ба ҷои тамасхур ва инкор, бояд барои рӯзи қиёмат омодагӣ гирем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.