Surah Al-Anbiya — Talata 39

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• لَا يَكُفُّونَ – hindi nila kayang itaboy o hadlangan.
• النَّارَ – ang apoy ng Impiyerno.
• يُنصَرُونَ – sila ay tutulungan o ililigtas mula sa kaparusahan.

Paliwanag ng Talata:

Kung nalalaman lamang ng mga tumatangging sumampalataya—na siyang nagmamadali sa paghamon ng kaparusahan at nagtatanong kung kailan ito darating—ang kanilang kalagayan sa sandaling iyon na hindi na nila kayang itaboy ang apoy mula sa kanilang mga mukha at mga likod, at wala ring sinumang magiging tagapagtanggol o tagapagligtas sa kanila mula sa pagdurusang ito, tiyak na hindi sila magpapatuloy sa kanilang kawalang-pananampalataya at hindi nila hihilingin ang pagmamadali ng kaparusahan. Ang kanilang kahilingan na madaliin ang parusa ay bunga lamang ng kamangmangan at pagmamataas, sapagkat kapag dumating na ang Araw ng Paghuhukom, sila ay mapapaligiran ng apoy mula sa lahat ng panig—walang makakapigil nito sa kanilang harapan o likuran, at walang sinuman ang makakatulong sa kanila. Ang talatang ito ay isang babala sa kanila na ang kanilang kasalukuyang pagmamalabis ay magdadala sa kanila sa isang kalagayan na walang kaligtasan at walang awa.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang pagmamadali ng tao sa paghingi ng kaparusahan ay nagpapakita ng kawalan ng pag-unawa sa bigat ng kaparusahan ng Allah; ang tunay na mananampalataya ay natatakot dito at humihingi ng Kanyang awa.
2. Ang kaparusahan sa Kabilang Buhay ay hindi matatakasan—walang sinuman ang makakapigil nito, maging sa harapan o likuran, at walang sinumang tagapagtanggol maliban sa Allah.
3. Ang kaalaman sa mga kahihinatnan ng kawalang-pananampalataya ay magtutulak sa tao na magbalik-loob at magpasakop sa Allah bago pa man dumating ang araw na walang narsisismong makakatulong.
4. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pag-iisip at pagninilay-nilay sa mga babala ng Qur'an, upang tayo ay mapabilang sa mga naghahanda para sa Araw ng Pagtutuos.