سوره انبیا — آیه 39

معانی کلمات:

• لَا يَكُفُّونَ: نمیتوانند بازدارند و دفع کنند.
• عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ: آتش را از چهرههایشان.
• يُنصَرُونَ: یاری میشوند و از عذاب نجات داده میشوند.

تفسیر آیه:

اگر کافران و منکران رستاخیز میدانستند که در آن روز چه وضعیت هولناکی خواهند داشت، هرگز بر کفر خود باقی نمیماندند و عذاب را به شوخی و استهزا درخواست نمیکردند. آن روز، روزی است که آتش دوزخ از هر سو آنان را فرا میگیرد؛ نه میتوانند آن را از چهرههایشان بازدارند و نه از پشتهایشان. هیچ نیرویی ندارند که از خود دفاع کنند و هیچ یاوری نخواهند یافت که آنان را از این عذاب برهاند. این آیه در پاسخ به کسانی است که از روی استهزا میگفتند: «پس این وعده عذاب کی فرا میرسد؟» و خداوند بیان میدارد که اگر آنان از حقیقت این روز آگاه بودند، هرگز چنین سخنی بر زبان نمیآوردند و به جای استعجال در عذاب، به فکر نجات خویش میبودند.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان عاقل نباید تنها به ظاهر زندگی دنیا بنگرد؛ بلکه باید به روزی بیندیشد که هیچ راه فراری از عذاب الهی وجود ندارد.
• استهزا و شوخی گرفتن وعدههای الهی، نشانه نادانی و بیخبری از عظمت قیامت است.
• در آن روز، هیچ قدرت و یاوری جز رحمت خداوند نمیتواند انسان را یاری کند؛ پس بهتر است در دنیا با ایمان و عمل صالح، یاری خدا را برای آخرت خود فراهم کنیم.
• این آیه هشداری است برای همه تا پیش از فرا رسیدن آن روز، به اصلاح خود بپردازند و از کفر و گناه بازگردند، زیرا در آن روز پشیمانی سودی نخواهد داشت.