Сураи Аль-Анбия — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَطَرَهُنَّ: онҳоро аз нав офарид, бе намунаи пешакӣ бино кард.
• الشَّاهِدِينَ: гувоҳон, яъне касоне, ки ба ҳақиқат гувоҳӣ медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Не, чунин нест, ки шумо мепиндоред; балки Парвардигори шумо Парвардигори осмонҳо ва замин аст, Ҳамон Зоте, ки онҳоро аз нав ва бе намунаи пешакӣ офарид. Ман бар ин ҳақиқат — яъне бар ягонагии Аллоҳ ва Парвардигор будани Ӯ — аз гувоҳон ҳастам». Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин суханон нишон дод, ки ӯ бо ҳақ ва ҷиддӣ омадааст, на бо шӯхӣ ва бозича. Ӯ равшан баён кард, ки танҳо Аллоҳ Парвардигори осмонҳо ва замин аст ва бутҳои онҳо ҳеҷ баҳрае аз Парвардигорӣ надоранд. Ҳамчунин, офариниши осмонҳо ва замин ба он ишора мекунад, ки танҳо Офаридгор сазовори ибодат аст, на махлуқ. Пас чӣ гуна метавон махлуқро парастиш кард ва Холиқро инкор намуд?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ бояд устувор ва равшан сухан гӯем, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) гуфт.
• Ягонагии Аллоҳ ва Парвардигории Ӯ ҳақиқатест, ки осмонҳо ва замин ба он гувоҳӣ медиҳанд.
• Офариниши осмонҳо ва замин далели равшани қудрати Аллоҳ ва сазовории Ӯ ба ибодат аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки танҳо Аллоҳро парастиш кунем ва аз парастиши махлуқот дурӣ ҷӯем.
• Имони комил он аст, ки инсон на танҳо худ ба ҳақ бовар кунад, балки бар он гувоҳӣ ҳам диҳад ва дигаронро низ ба он даъват намояд.