සූරා අල්-මුමිනුන් — ආයාත් 105

වචනාර්ථ:

• آيَاتِي – මගේ ආයාත (වදන්/ප්‍රකාශන) – එනම් අල්-කුර්ආනයේ වැකි.
• تُتْلَىٰ – කියවනු ලැබේවා, පාරායනය කරනු ලැබේවා.
• تُكَذِّبُونَ – බොරු කියන්නන් විය, ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් විය.

තේරුම:

එදින (විනිශ්චය දිනයේදී) නිරයේ වැසියන්ට ප්‍රශ්න කරනු ලැබේ: “අපගේ ආයාතයන් (කුර්ආනයේ වදන්) ලෝකයේදී ඔබ වෙත පාරායනය කරනු ලැබුවේ නැද්ද? එවිට ඔබ ඒවා බොරු කළේ නැද්ද?” මෙය ඔවුන්ට තරවටු කිරීමක් සහ ඔවුන් මෙම දඬුවමට සුදුස්සන් වූයේ මන්දැයි මතක් කර දීමකි. ඔවුන්ට ලෝකයේදී අල්-කුර්ආනය පාරායනය කරන ලදී, නමුත් ඔවුන් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර එය බොරු ලෙස සැලකූහ. එබැවින් ඔවුන්ට කිසිදු නිදහසට කරුණක් ඉදිරිපත් කළ නොහැක. මක්නිසාද ඔවුන් වෙත පැහැදිලි ධර්මය පැමිණ තිබූ අතර, ඔවුන් එය ප්‍රතික්ෂේප කළහ.

උපදේශ සහ පාඩම්:

1. අල්-කුර්ආනය මනුෂ්‍යයා වෙත එවන ලද්දේ ඔහුව අන්ධකාරයෙන් ආලෝකයට ගෙන ඒමටය. එය පාරායනය කරනු ලබන්නේ මනුෂ්‍යයා තම ජීවිතය නිවැරදි කර ගැනීම සඳහාය.
2. ධර්මයේ පණිවිඩය ලැබීමෙන් පසු එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට කිසිදු නිදහසට කරුණක් නොමැත. දැනුම ලැබීමෙන් පසු එයට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීම බරපතල වරදකි.
3. අල්-කුර්ආනය පාරායනය කිරීම සහ එයට සවන් දීම අතිමහත් භාග්‍යයකි. එය අපගේ හදවත් ආලෝකවත් කරන අතර අපව යහපත් මාර්ගයට ගෙන යයි.
4. මෙලොව ජීවිතය පරීක්ෂණයකි. අල්-කුර්ආනය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නාට මෙලොවදීද පරලොවදීද අලාභය හිමිවේ. එය පිළිගන්නාට සහ එයට අනුව ක්‍රියා කරන්නාට සාර්ථකත්වය හිමිවේ.
5. අල්-කුර්ආනය මනුෂ්‍යයාට එරෙහිව සාක්ෂියක් වන්නේ එය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නම්, නැතහොත් ඔහුට පක්ෂව සාක්ෂියක් වන්නේ එය පිළිගෙන ඒ අනුව ජීවත් වන්නේ නම්ය. එබැවින් අප සැමවිටම අල්-කුර්ආනය සමඟ ඇසුරු කළ යුතු අතර එය කියවා, තේරුම් ගෙන, ඒ අනුව ක්‍රියා කළ යුතුය.