Сураи Аль-Муминун — Оят 106

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «غَلَبَتْ»: ғолиб омад, пирӯз шуд.

— «شِقْوَتُنَا»: бадбахтӣ ва тирабахтии мо.

— «ضَالِّينَ»: гумроҳон, аз роҳи рост дуршудагон.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки ин гурӯҳи дӯзахӣ ба ҷазои амалҳои бади худ рӯбарӯ мешаванд, онҳо ба Худованд муроҷиат мекунанд ва мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Бадбахтӣ ва тирабахтии мо бар мо ғолиб омад ва мо гумроҳ шудем». Яъне онҳо эътироф мекунанд, ки ҳавои нафс, хоҳишҳои шахсӣ ва роҳи гумроҳӣ бар онҳо пирӯз шуда, онҳоро аз роҳи ҳидоят дур кардааст. Онҳо дар ҳақиқат гумроҳ буданд ва аз роҳи рост берун рафта буданд. Ин эътирофи онҳо дар рӯзи қиёмат аст, аммо дигар фоидае надорад, зеро вақти амал гузаштааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ҳавои нафс ва хоҳишҳои шахсӣ метавонанд одамро аз роҳи ҳақ дур кунанд, бинобар ин бояд ҳушёр бошем.

— Вақти ҳаёт имконияти тавба ва ислоҳ аст; дар рӯзи қиёмат эътирофи гуноҳ фоидае намедиҳад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки пеш аз марг ба сӯи Худованд баргардем ва роҳи ҳидоятро интихоб кунем.

— Худованд одил аст ва ҳар кас натиҷаи амалҳои худро мебинад; ин боиси он мешавад, ки мо ба некӣ ва тоат саъй кунем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд аз он пайравӣ кунем, то аз гумроҳӣ наҷот ёбем.