Surja El-Mu'minun — Ajet 106

Kuptimet e fjalëve:

• “Shekvetuna” (شِقْوَتُنَا): Fatkeqësia jonë, e keqja jonë, gjendja jonë e mjerë që na ka kapluar.
• “Dal-lin” (ضَالِّينَ): Të humbur, të devijuar nga rruga e drejtë.

Tefsiri i Ajetit:

Kur jobesimtarët të jenë hedhur në zjarr dhe t’u bëhet qortim për mosbindjen ndaj të dërguarve, ata do të thonë me keqardhje e pendim: “O Zoti ynë, na mundi e na kaploi fatkeqësia jonë, pra ajo që ishte e shkruar për ne në dijeninë Tënde të përhershme – se do të jemi prej të mjerëve – dhe për këtë arsye nuk e ndoqëm udhëzimin Tënd. Ne ishim njerëz të humbur, që iu larguam rrugës së drejtë dhe zgjodhëm rrugën e gabuar me vullnetin tonë.”

Ata e pranojnë se shkaku i dënimit të tyre ishte largimi i tyre nga e vërteta dhe ndjekja e epsheve e dëshirave, duke e ditur se ata vetë e merituan këtë fat për shkak të veprimeve të tyre, e jo se Zoti i detyroi ata në mosbesim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu duhet të jetë i vetëdijshëm se largimi nga udhëzimi i Zotit është shkaku i çdo fatkeqësie në këtë botë dhe në botën tjetër.
2. Pranimi i gabimit dhe pendimi para Zotit është cilësi e besimtarëve, ndërsa jobesimtarët e pranojnë gabimin vetëm kur pendimi nuk u bën dobi.
3. Ajeti na mëson se njeriu nuk duhet t’ia vërë fajin tjetrit për gabimet e veta, por duhet të pranojë përgjegjësinë personale.
4. Në këtë ajet ka nxitje për t’iu përmbajtur udhëzimit hyjnor dhe për t’u ruajtur nga rrugët e humbjes, sepse pasojat e tyre janë të rënda në Ditën e Gjykimit.