Sura Al-Muminun — Werset 15

Znaczenie słów:

• ثُمَّ – następnie, potem (wskazuje na kolejność i potwierdzenie).
• إِنَّكُمْ – zaprawdę, wy (rodzaj ludzki).
• بَعْدَ ذَٰلِكَ – po tym wszystkim (po etapach stworzenia i rozwoju).
• لَمَيِّتُونَ – z pewnością będziecie martwi (umrzecie).

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak Allah stworzył człowieka z prochu, następnie z kropli nasienia, potem z grudki krwi, następnie z kawałka mięsa, ukształtował go w kości i okrył je ciałem, a na końcu tchnął w niego duszę i wyprowadził go na świat jako niemowlę, a potem prowadził go przez kolejne etapy życia – od dzieciństwa, przez młodość, dojrzałość i starość – nadchodzi etap nieunikniony i wspólny dla wszystkich ludzi bez wyjątku: śmierć.

Każdy człowiek, niezależnie od swojej pozycji, majątku, zdrowia czy wieku, gdy nadejdzie jego wyznaczony czas (ajal), umrze. Ten werset przypomina, że życie doczesne nie jest wieczne i że po tych wszystkich etapach rozwoju i przemianach, które przechodzi człowiek, czeka go śmierć. Jest to nieunikniona prawda, która dotyczy każdego – zarówno pierwszego człowieka, jak i ostatniego pokolenia. Śmierć nie jest końcem istnienia, lecz przejściem do kolejnego etapu – życia po śmierci, które będzie albo nagrodą, albo karą.

Korzyści płynące z tej ajat:

1. Przypomnienie o kruchości życia doczesnego – świadomość śmierci sprawia, że człowiek nie przywiązuje się nadmiernie do dóbr tego świata i nie zapomina o swoim ostatecznym celu.
2. Motywacja do dobrych uczynków – wiedząc, że śmierć może nadejść w każdej chwili, muzułmanin stara się wypełniać swoje obowiązki wobec Boga i ludzi, zanim będzie za późno.
3. Równość wszystkich ludzi wobec śmierci – śmierć nie rozróżnia bogatych od biednych, władców od poddanych; to przypomnienie o sprawiedliwości Boga i o tym, że każdy zostanie rozliczony ze swoich czynów.
4. Pocieszenie dla wierzących – śmierć nie jest końcem, lecz bramą do życia wiecznego; ci, którzy wierzą i czynią dobro, nie mają powodów do lęku przed śmiercią, gdyż czeka ich nagroda u Boga.
5. Pobudzenie do refleksji nad stworzeniem – przypomnienie o etapach rozwoju człowieka skłania do zastanowienia się nad potęgą Stwórcy, który potrafił stworzyć człowieka z niczego, a następnie go ożywić – Ten, który dał życie, ma moc je odebrać i ponownie wskrzesić w Dniu Sądu.