Сураи Аль-Муминун — Оят 37

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «إِنْ هِيَ إِلَّا»: ин ибора барои ҳаср (маҳдуд кардан) истифода мешавад, яъне «нест ҳаёти мо магар ҳамин...».

— «نَمُوتُ وَنَحْيَا»: «мемирем ва зиндагӣ мекунем» — яъне наслҳо иваз мешаванд: баъзе мемиранд ва баъзе ба дунё меоянд.

— «بِمَبْعُوثِينَ»: аз решаи «баъс» — барангехташудагон, яъне зинда кардашудагон баъд аз марг барои ҳисоб.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони кофиронро нақл мекунад, ки инкори ҳаёти охират ва баъс (зиндашавӣ баъд аз марг) мекарданд. Онҳо мегуфтанд: нест ҳаёте магар ҳамин ҳаёти дунё, ки дар он баъзе мемиранд ва баъзе ба дунё меоянд; падарон мемиранд ва фарзандон зиндагӣ мекунанд; ва мо баъд аз марг ҳеҷ гоҳ зинда карда намешавем ва барои ҳисоб баргардонида намешавем. Онҳо гумон мекарданд, ки ҳаёти одам бо марг тамом мешавад ва ҳеҷ ҷавобгарӣ ва ҳисобе нест. Ин ақидаи онҳо натиҷаи ғафлат аз қудрати Худованд ва инкори ҳикмати Ӯ буд, зеро онҳо офариниши аввалини худро фаромӯш карданд ва гумон карданд, ки Зоти Парвардигор аз зинда кардани онҳо оҷиз аст. Ҳол он ки Худое, ки инсонро аз нестӣ офарид, ба зинда кардани ӯ баъд аз марг тавоност.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Оят нишон медиҳад, ки инкори ҳаёти охират решаи ҳамаи гумроҳиҳост; касе ки ба ҳисоб ва ҷазо бовар надорад, худро озод аз ҳар масъулият меҳисобад.

— Инсон бояд дар бораи офариниши аввалини худ андеша кунад: Худое, ки ӯро аз нестӣ ба вуҷуд овард, барои зинда кардани ӯ баъд аз марг низ қодир аст.

— Бовар ба ҳаёти охират ба инсон умед ва маънои зиндагӣ мебахшад ва ӯро ба амалҳои нек ва сабр дар роҳи ҳақ ташвиқ мекунад.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон ҳаёти дунёро мақсади ниҳоӣ нашуморад, балки онро воситае барои расидан ба хушнудии Худованд ва ҷаннати абадӣ бидонад.

— Қуръони Карим бо далелҳои равшан ва мантиқи қатъӣ инкори баъсро рад мекунад ва дили инсонро ба сӯи имон ва бовар ба рӯзи қиёмат ҳидоят менамояд.