Surja El-Mu'minun — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• إِنْ هِيَ إِلَّا: Nuk është gjë tjetër veçse.
• نَمُوتُ وَنَحْيَا: Vdesim (disa prej nesh) dhe jetojmë (të tjerë), pra njëri vdes e tjetri lind.
• بِمَبْعُوثِينَ: Të ringjallur e të dërguar përsëri në jetë pas vdekjes.

Tefsiri i Ajetit:

Këto janë fjalët e mohuesve nga populli i profetit Shuajb (paqja qoftë mbi të), të cilët mohonin ringjalljen dhe jetën pas vdekjes. Ata thoshin: "Nuk ka jetë tjetër përveç kësaj jete të dynjasë që po jetojmë tani. Disa prej nesh vdesin dhe të tjerë lindin, e kështu vazhdon jeta brez pas brezi. Ne nuk besojmë se do të ringjallemi pas vdekjes për t'u marrë në llogari." Me këtë deklaratë ata mohonin ekzistencën e botës tjetër, ringjalljen, llogarinë, xhennetin dhe xhehennemin, duke e kufizuar ekzistencën vetëm në këtë jetë të shkurtër tokësore. Ata e konsideronin vdekjen si fundin absolut të çdo gjëje, pa asnjë vazhdimësi.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

• Ky ajet na tregon se mohimi i ringjalljes është një prej mashtrimeve më të mëdha të shejtanit, sepse ai që nuk beson në takimin me Zotin e tij, nuk ka asnjë pengesë për të bërë çdo të keqe dhe padrejtësi.
• Besimi në jetën pas vdekjes është një ndër shtyllat kryesore të imanit, që e bën njeriun të ndiejë përgjegjësi për veprimet e tij dhe e largon atë nga mbrapshtitë.
• Jeta e dynjasë është e kufizuar dhe e shkurtër, ndërsa jeta e ahiretit është e përjetshme; prandaj njeriu i mençur është ai që e përgatit veten për jetën e përjetshme duke bërë vepra të mira.
• Ky ajet na mëson se argumentet e mohuesve janë të dobëta dhe të pabazuara në logjikë, sepse Ai që krijoi njeriun për herë të parë, është i aftë ta rikrijojë atë përsëri.