Сураи Аль-Муминун — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• رَبِّ: Парвардигоро, эй Парвардигори ман.
• انصُرْنِي: Маро ёрӣ деҳ, маро пирӯз гардон.
• بِمَا: Ба сабаби он ки, аз сабаби он ки.
• كَذَّبُونِ: Онҳо маро дурӯғгӯ шумориданд, паёмро инкор карданд.

1. Тафсири оят:

Пайғамбари онҳо ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман! Маро бар онҳо ёрӣ деҳ ва пирӯз гардон, зеро онҳо маро дурӯғгӯ шумориданд ва рисолати маро инкор карданд». Ӯ аз Худованд хоҳиш кард, ки ба сабаби инкор ва дурӯғ шуморидани онҳо, аз ҷониби Ӯ адолат барқарор шавад ва ҳақиқат пирӯз гардад. Ин дуо нишонаи он аст, ки пайғамбар баъд аз он ки даъвати худро ба мардум расонд ва онҳо ӯро инкор карданд, ба Худованд паноҳ бурд ва ҳамаи корро ба Ӯ супурд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон дар ҳангоми дучор шудан ба инкор ва душворӣ бояд ба Худованд дуо кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.
• Худованд дуои бандагони содиқи худро мешунавад ва ба онҳо ёрӣ медиҳад.
• Сабр ва истиқомат дар роҳи даъват, ҳатто вақте ки мардум инкор мекунанд, сабаби наздик шудани ёрии Худованд мегардад.
• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳақиқат дар ниҳоят пирӯз мешавад ва инкоркунандагон зиён хоҳанд дид.
• Дуо кардан ва таваккул ба Худованд дили инсонро ором ва устувор мегардонад.