Сураи Аль-Муминун — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا تَجْأَرُوا»: фарёд назанед, овоз баланд накунед ва барои кӯмак илтиҷо накунед.

— «الْيَوْمَ»: имрӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لَا تُنصَرُونَ»: шумо ёрӣ дода намешавед ва касе шуморо аз азоб наҷот намедиҳад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба аҳли дӯзах гуфта мешавад: имрӯз фарёду зорӣ накунед ва барои раҳоӣ аз азоб ба Худо илтиҷо нанамоед, зеро ҳеҷ кас шуморо ёрӣ дода наметавонад ва ҳеҷ нусрате ба шумо намерасад. На фарёди шумо фоида дорад ва на касе метавонад шуморо аз азоби Худованд муҳофизат кунад. Ин оят нишон медиҳад, ки дар он рӯз ҳамаи роҳҳои наҷот баста мешавад ва танҳо амалҳои некӯи инсон дар дунё ба ӯ кӯмак мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар дунё ба Худо рӯй оварад ва пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба амалҳои некӯ машғул шавад.

— Дар рӯзи қиёмат пушаймонӣ ва фарёд фоида надорад, бинобар ин бояд ҳозир тавба кунем ва роҳи ростро интихоб намоем.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба ҷуз Худованд ба касе такя накунем ва аз азоби Ӯ битарсем.

— Инсон бояд қадри имкониятҳои дунёро донад, зеро ин ҷо ҷои амал аст ва он ҷо ҷои ҳисоб.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худо васеъ аст, аммо барои касоне, ки дар дунё ба Ӯ имон оварданд ва амали некӯ карданд.