Sura Al-Muminun — Werset 87

Znaczenie słów:

• Sayaqulūna – „Oni powiedzą” – oznacza, że odpowiedź tych ludzi jest pewna i nieunikniona.
• Lillāhi – „Należy do Allaha” – czyli że stworzenie niebios i ziemi należy wyłącznie do Boga.
• Afalā tattaqūn – „Czyż nie będziecie się bać?” – czyli czy nie będziecie wystrzegać się kary Bożej i nie będziecie pobożni.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten szlachetny werset jest kontynuacją pytań zadawanych przez Proroka (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) bałwochwalcom z Kurajszytów. Kiedy zapytał ich: „Czyja jest ziemia i ci, którzy na niej są?” – odpowiedzieli: „Allaha”. Następnie zapytał ich o siedem niebios i wielki Tron, a oni również odpowiedzieli, że należą one do Allaha. W tym wersecie Bóg nakazuje Swojemu Prorokowi (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) zadać im kolejne pytanie: „Czyż nie będziecie się bać?” – to znaczy: skoro uznajecie, że wszystko należy do Allaha, że jest Stwórcą i Władcą wszystkiego, to dlaczego nie boicie się Jego kary i nie boicie się Jego gniewu, oddając cześć innym obok Niego? Dlaczego nie boicie się Go, skoro wiecie, że tylko On zasługuje na uwielbienie i cześć? To jest nagana i upomnienie dla nich, ponieważ ich wiara w jedność stworzenia (tawhid ar-rububiyya) powinna prowadzić ich do wiary w jedność boskości (tawhid al-uluhiyya) – czyli do oddawania czci wyłącznie Allahowi.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten ukazuje siłę logicznego dowodu w islamie – wykorzystuje się w nim przyznanie prawdy przez samych bałwochwalców, aby obnażyć ich sprzeczność i zaślepić ich argumentami.
2. Werset ten uczy nas, że wiara w to, iż Bóg jest Stwórcą i Władcą wszystkiego, powinna prowadzić do bojaźni przed Nim i do posłuszeństwa Jego przykazaniom.
3. Werset ten podkreśla, że strach przed Bogiem (taqwa) jest bramą do bezpieczeństwa przed karą – kto boi się Allaha, ten unika Jego zakazów i wypełnia Jego nakazy.
4. Werset ten ukazuje, że człowiek, który uznaje prawdę, a mimo to jej nie przestrzega, zasługuje na naganę – islam wzywa do spójności między wiarą a uczynkami.
5. Werset ten jest dowodem na to, że Prorok Muhammad (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) prowadził dialog z niewierzącymi w sposób mądry i pełny szacunku, dążąc do ich nawrócenia poprzez argumenty, a nie przymus.