Сураи Аль-Муминун — Оят 87

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «سَيَقُولُونَ»: ба зудӣ хоҳанд гуфт.

— «لِلَّهِ»: аз они Худост, моликияти Худованд аст.

— «أَفَلَا تَتَّقُونَ»: оё наметарсед? оё парҳез намекунед?

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) хабар медиҳад, ки мушрикон ба зудӣ эътироф хоҳанд кард, ки осмонҳои ҳафт ва Арши азим аз они Худованданд. Пас ба онҳо бигӯ: чун шумо худатон иқрор мекунед, ки ҳамаи инҳо аз они Худоянд, пас чаро аз азоби Ӯ наметарсед ва аз ширку нофармонӣ парҳез намекунед? Чаро ба ҷои Ӯ дигаронро парастиш мекунед? Агар воқеан бовар доред, ки подшоҳии осмонҳо ва замин танҳо аз они Ӯст, бояд фармонҳои Ӯро иҷро кунед ва аз манъкардаҳои Ӯ дур шавед, то аз азоби Ӯ наҷот ёбед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Инсон бояд ба ягонагии Худованд дар подшоҳӣ ва тасарруф бовар дошта бошад, зеро Ӯ молики ҳамаи офаридаҳост.

— Иқрор ба қудрати Худованд бояд ба тақво ва парҳезгорӣ оварда расонад, на танҳо сухани холӣ.

— Тақво сабаби наҷот аз азоб аст ва роҳи расидан ба хушнудии Худованд мебошад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон аз ақли худ истифода барад: чун Худо молики ҳама чиз аст, пас танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

— Диндории ҳақиқӣ дар амал зоҳир мешавад: иҷрои амрҳо ва тарки манъкардаҳо.

— Ин оят муҳаббат ба Худованд ва тарси аз адолати Ӯро дар дилҳо бедор мекунад ва инсонро ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд.