Surah Al-Furqan — Talata 67

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• لَمْ يُسْرِفُوا – hindi sila nagpapakalabis o lumalampas sa hangganan sa paggastos.
• وَلَمْ يَقْتُرُوا – hindi sila nagkukuripot o naghihigpit sa paggasta kahit sa nararapat na halaga.
• قَوَامًا – katamtaman at makatarungang paraan sa pagitan ng labis at kapos.

Paliwanag ng Talata:

Inilalarawan ng Dakilang Allah ang mga katangian ng Kanyang mga lingkod na matuwid, na kabilang sa mga mananampalatayang tunay. Sila yaong mga tao na kapag gumugol ng kanilang kayamanan—maging para sa kanilang sarili, sa kanilang pamilya, o sa kawanggawa—ay hindi nagpapakalabis sa paggastos, gaya ng mga taong nagtatapon ng pera sa mga bagay na walang pakinabang o lumalampas sa pangangailangan. At sa kabilang dako, hindi rin sila nagkukuripot o nagtitipid nang labis na umaabot sa punto ng pagpapabaya sa mga karapatan ng kanilang sarili at ng mga taong umaasa sa kanila. Sa halip, ang kanilang paggasta ay nasa gitnang landas—makatarungan at katamtaman—hindi labis at hindi kapos. Sila ay namumuhay nang may balanse, na siyang pinakamainam na paraan sa lahat ng bagay, sapagkat ang katamtaman ay ang pinakamainam na ugali sa pamamahala ng kayamanan at sa lahat ng aspeto ng buhay.

Mga Aral at Bunga:

1. Itinuturo sa atin ng talatang ito ang kahalagahan ng pagiging katamtaman sa paggastos—na ang Islam ay relihiyon ng balanse, hindi ng labis-labis at hindi rin ng pagkukuripot.
2. Ang tunay na mananampalataya ay hindi alipin ng kanyang kayamanan; sa halip, siya ang namamahala nito nang may karunungan at pananagutan sa harap ng Allah.
3. Ang paggastos nang katamtaman ay nagdudulot ng kapayapaan sa puso, sapagkat iniiwasan nito ang pagsisisi sa pagmamalabis at ang kahihiyan sa pagiging maramot.
4. Ang katangiang ito ay nagpapakita ng kagandahan ng Islam, na nagtuturo sa mga tagasunod nito na maging mabuting halimbawa sa lipunan sa pamamagitan ng katarungan at kahusayan sa lahat ng gawain.