Surja El-Furkan — Ajet 67

Kuptimet e fjalëve:

• لَمْ يُسْرِفُوا – nuk e tepruan (nuk shpenzuan tej mase).
• وَلَمْ يَقْتُرُوا – dhe nuk u shtrënguan (nuk e mbanë tepër, duke lënë pas dore detyrimet).
• قَوَامًا – ekuilibër, masë e drejtë mes dy skajeve.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartëmadhëruar, pasi përshkruan robërit e Tij të devotshëm, vazhdon duke përmendur një virtyt tjetër të tyre: ata, kur shpenzojnë nga pasuria e tyre, nuk e kalojnë kufirin në dhënie – pra nuk shpenzojnë me tepri e shpërdorim, ashtu siç bëjnë ata që harxhojnë pa nevojë dhe pa logjikë – dhe as nuk e shtrëngojnë dorën në mënyrë të tepruar, duke ua mohuar vetes dhe familjes së tyre atë që u takon me të drejtë, duke lënë pas dore obligimet e tyre. Shpenzimi i tyre është i drejtë dhe i ekuilibruar, në mes të këtyre dy rrugëve të këqija: as shpërdorim, as koprraci. Ata ndjekin rrugën e mesme, e cila është më e mira dhe më e dobishme për fenë dhe jetën e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

• Islami është feja e ekuilibrit dhe e moderimit; ai nuk e do as shpërdorimin, as koprracinë, por urdhëron që njeriu të jetë i matur në çdo gjë, përfshirë edhe shpenzimin e pasurisë.
• Ky ajet na mëson se pasuria është një dhunti nga Allahu, dhe njeriu duhet ta përdorë atë me urtësi, duke i kënaqur nevojat e veta dhe të familjes, pa e harxhuar kot e pa e mbledhur në mënyrë të tepruar.
• Ky ekuilibër në shpenzim është shenjë e devotshmërisë dhe e mençurisë, sepse ai që është i matur në pasurinë e tij, tregon se e ka nënshtruar dëshirën e tij ndaj urdhrit të Allahut dhe se e di vlerën e mirësisë dhe të falënderimit.
• Kjo cilësi e lartë e bën njeriun të dashur për njerëzit dhe i siguron atij jetë të qetë dhe të begatë, sepse shmang problemet që vijnë nga shpërdorimi ose nga koprracia, dhe e bën atë shembull të mirë për të tjerët në shoqëri.