ซูเราะฮฺ อัล-ฟุรกอน — อายะฮฺ 67

คำอธิบายความหมายของคำศัพท์:

• أَنْفَقُوا (อันฟะกู): การใช้จ่าย ละทิ้ง หรือบริจาคทรัพย์สิน
• يُسْرِفُوا (ยุสรีฟู): การเกินขอบเขต ฟุ่มเฟือย สุรุ่ยสุร่าย
• يَقْتُرُوا (ยักตุรู): การตระหนี่ถี่เหนียว ขาดความจำเป็น
• قَوَامًا (กะวามัน): ความพอดี ความสมดุล ทางสายกลาง

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงคุณลักษณะของปวงบ่าวผู้ศรัทธาที่แท้จริงของพระผู้ทรงเมตตา (อัรเราะห์มาน) ว่าเมื่อพวกเขาใช้จ่ายทรัพย์สินของตน พวกเขาจะไม่ฟุ่มเฟือยเกินขอบเขต และจะไม่ตระหนี่เหนียวแน่นจนเกินไป แต่การใช้จ่ายของพวกเขาจะอยู่ในระดับที่พอเหมาะพอดี เป็นทางสายกลางระหว่างความฟุ่มเฟือยกับการตระหนี่

กล่าวคือ พวกเขาไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเกินความจำเป็น ไม่ทิ้งขว้างทรัพย์สินไปกับสิ่งไร้ประโยชน์ และในขณะเดียวกันพวกเขาก็ไม่บีบบังคับตนเองหรือครอบครัวให้ลำบากด้วยการงดเว้นการใช้จ่ายที่จำเป็น พวกเขาใช้จ่ายในสิ่งที่ควรใช้จ่าย ด้วยความพอเหมาะพอดี ไม่มากเกินไปและไม่น้อยเกินไป

อายะฮ์นี้สอนให้มุสลิมรู้จักการบริหารจัดการทรัพย์สินอย่างสมดุล โดยคำนึงถึงทั้งสิทธิของตนเองและสิทธิของผู้อื่น รวมถึงสิทธิของครอบครัวและผู้ที่ต้องรับผิดชอบ

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. ความสมดุลคือหัวใจของอิสลาม — อิสลามสอนให้เราดำเนินชีวิตในทุกด้านด้วยความพอดี ไม่สุดโต่งไปทางใดทางหนึ่ง รวมถึงเรื่องการใช้จ่ายทรัพย์สิน
2. การเป็นผู้บริหารทรัพย์สินที่ดี — การใช้จ่ายอย่างพอเหมาะพอดีเป็นเครื่องหมายของปัญญาและความสำนึกในความรับผิดชอบต่อทรัพย์สินที่อัลลอฮ์ทรงประทานให้
3. การปกป้องตนเองจากความเสียหาย — ทั้งการฟุ่มเฟือยและการตระหนี่ล้วนนำมาซึ่งความเสียหาย ทั้งต่อตนเอง ครอบครัว และสังคม การใช้จ่ายอย่างพอดีจึงเป็นการปกป้องตนเองจากผลเสียทั้งสองประการ
4. ความเมตตาต่อครอบครัวและสังคม — การใช้จ่ายอย่างพอเหมาะทำให้เราสามารถดูแลครอบครัวและช่วยเหลือผู้อื่นได้อย่างต่อเนื่อง ไม่ขาดตอน และไม่สร้างภาระให้ผู้อื่น
5. การเป็นแบบอย่างที่ดี — ผู้ศรัทธาที่แท้จริงควรเป็นแบบอย่างในการใช้จ่ายอย่างชาญฉลาด เพื่อให้สังคมเห็นถึงความงดงามของวิถีอิสลามในการจัดการทรัพย์สิน
6. ความพอเพียงนำมาซึ่งความสุข — การใช้จ่ายอย่างพอเหมาะพอดีช่วยให้ชีวิตมีความมั่นคง ปลอดโปร่งจากหนี้สิน และมีความสุขกับสิ่งที่ตนมี ไม่ถูกครอบงำด้วยความโลภหรือความฟุ่มเฟือย