Сураи Аш-Шуара — Оят 100

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «شَافِعِينَ»: шофиён, яъне касоне ки дар пешгоҳи Худованд барои дигарон шафоат мекунанд ва онҳоро аз азоб наҷот медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони аҳли дӯзах аст, ки ҳангоми дидани азобу сахтӣ бо таассуфу надомат мегӯянд: ҳоло барои мо ҳеҷ шафоаткунандае нест, ки дар назди Худованд барои мо шафоат кунад ва моро аз азоби Ӯ халос намояд. Ҳеҷ кас нест, ки моро дастгирӣ кунад ё дӯстии ростқавлона дошта, ба ҳоли мо раҳм оварад. Дар он рӯз шафоат танҳо ба касоне суд мерасонад, ки Худованд аз онҳо розӣ бошад ва иҷозати шафоат диҳад; аммо ин гурӯҳ аз чунин неъмат маҳрум мондаанд ва ҳеҷ шафоаткунандае надоранд, ки онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи адолати Худованд аст ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ наметавонад ба дигаре кӯмак кунад.

— Моро водор мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем, то аз ҷумлаи касоне бошем, ки шафоат ба онҳо суд мерасонад.

— Мефаҳмонад, ки такя кардан ба ғайри Худо ва умед ба шафоати беиҷозати Ӯ беҳуда аст; танҳо имон ва амали солеҳ сабаби наҷот мегардад.

— Дар дилҳо муҳаббати исломро зиёд мекунад, зеро ислом роҳи наҷот ва умедро ба банда нишон медиҳад ва ӯро ба сӯи раҳмати Худованд ҳидоят менамояд.