سوره شعرا — آیه 102

معانی کلمات:

• کَرَّةً: بازگشت، بازگشتی دوباره به دنیا.
• فَنَکُونَ: تا اینکه باشیم و قرار گیریم.

تفسیر آیه:

این آیه بخشی از گفتگوی اهل دوزخ با یکدیگر و یا بیان حال آنان در قیامت است. آنان وقتی عذاب را میبینند و از هر راه نجاتی مأیوس میشوند، با حسرت و پشیمانی آرزو میکنند که ای کاش بازگشتی به دنیا برایشان میسر بود تا در آنجا اعمال صالح انجام دهند و از زمره مؤمنان گردند. این آرزو نشاندهنده عمق پشیمانی آنان و درک حقیقت ایمان در آن لحظه است، اما این آرزو هرگز برآورده نخواهد شد و در حقیقت بیانگر این است که ایمان آوردن در آن هنگام سودی ندارد و تنها در دنیا و پیش از فرا رسیدن مرگ، ایمان و عمل صالح پذیرفته میشود. این جمله با لحن تأسف و حسرت بیان شده است و نشان میدهد که آنان در دنیا فرصت داشتند اما آن را از دست دادند.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان باید از فرصت زندگی در دنیا برای ایمان آوردن و انجام اعمال نیک بهره برد، چرا که پس از مرگ و در قیامت، فرصتی برای جبران وجود ندارد.
• پشیمانی در قیامت سودی ندارد؛ بنابراین باید پیش از فرا رسیدن مرگ، به اصلاح خود بپردازیم و از غفلت و گناه دوری کنیم.
• این آیه هشداری است برای مؤمنان که قدر نعمت ایمان و هدایت را بدانند و شکرگزار باشند و در مسیر بندگی خداوند ثابتقدم بمانند.
• یادآوری این حقیقت که آرزوی بازگشت به دنیا برای نجات، تنها در قیامت حاصل میشود و در دنیا باید با عمل صالح، راه نجات خود را هموار کنیم.