سوره شعرا — آیه 119

معانی کلمات:

• فُلک: کشتی (در قرآن کریم به معنای کشتی بزرگ به کار رفته است).
• مَشحون: پُر و انباشته، مملو از چیزهای مختلف.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به بیان یکی از نعمتهای بزرگ خود بر حضرت نوح (علیهالسلام) و مؤمنان میپردازد. پس از آنکه نوح (علیهالسلام) سالها قوم خود را به توحید دعوت کرد و آنان جز استهزا و انکار پاسخی ندادند، خداوند دعای او را اجابت فرمود و او و کسانی را که به او ایمان آورده بودند، در کشتیای که از انواع مخلوقات — از انسانها و حیوانات و پرندگان — انباشته بود، نجات داد. این کشتی که به فرمان خدا و با الهام او ساخته شده بود، وسیلهای برای نجات مؤمنان و نابودی کافران گردید. خداوند با قدرت بیپایان خود، آب را مسخّر کشتی ساخت و آن را بر امواج طوفان به حرکت درآورد تا بندگان مؤمنش را از غرق شدن و عذاب نجات دهد. این نجات، نشانهای از لطف و رحمت الهی به بندگان صالح و پاداشی برای صبر و استقامت آنان در راه حق بود.

فواید و پیامهای آیه:

1. اهمیت دعا و استجابت آن: این آیه نشان میدهد که دعای بندگان صالح، بهویژه پیامبران، نزد خداوند اجابت میشود و خداوند در سختترین شرایط، یاری خود را به آنان میرساند.
2. پاداش ایمان و صبر: نجات نوح (علیهالسلام) و همراهانش در کشتی، پاداش ایمان خالص و صبر آنان در برابر آزار و تکذیب قومشان بود. این درس بزرگی است که ایمان و استقامت، سرانجام به نجات و سعادت میانجامد.
3. قدرت مطلق خداوند: خداوندی که آب را برای نجات مؤمنان مسخّر میکند و طوفان را برای هلاکت کافران، بر همه چیز تواناست. این آیه ما را به توکل بر خدا و اعتماد به قدرت او در همه امور زندگی دعوت میکند.
4. رحمت الهی بر بندگان مؤمن: خداوند هرگز بندگان صالح خود را رها نمیکند و در بحرانها و سختیها، راه نجات را برای آنان فراهم میسازد. این مژدهای برای همه مؤمنان است که در پناه الهی، هیچ ترسی ندارند.