سوره شعرا — آیه 118

معانی کلمات:

• فَافْتَحْ: داوری کن، حکم کن.
• فَتْحًا: حکم قاطع و فیصلهبخش.
• نَجِّنِی: مرا نجات بده، رهاییام بخش.

تفسیر آیه:

هنگامی که حضرت نوح علیهالسلام از اصرار و لجاجت قوم خود در برابر دعوت توحیدی ناامید شد و آنان همچنان بر تکذیب و کفر خود پافشاری میکردند، دست به دعا برداشت و از پروردگار خود درخواست داوری نهایی کرد. او عرضه داشت: «پروردگارا! میان من و این قومِ ستمکار، داوری کن و حکم قاطعی صادر فرما که به واسطه آن، حق از باطل جدا شود و کسانی که حق را انکار کرده و پیامبرت را تکذیب نمودهاند، به سزای اعمال خود برسند.» سپس در ادامه دعای خود، از خداوند خواست که او و مؤمنانی که همراه او هستند را از عذابی که بر کافران نازل خواهد شد، نجات بخشد و آنان را از شرّ و شومِ اعمال کافران در امان نگه دارد. این دعا نشاندهنده اوج یأس پیامبر از هدایت قومش و در عین حال توکل کامل او به خداوند است.

فواید و درسهای آیه:

1. ضرورت دعا در برابر سختیها: این آیه به ما میآموزد که در برابر لجاجت و دشمنی مخالفان، نخستین راهحل، توسل به خداوند و درخواست یاری از اوست؛ چرا که تنها خداوند است که میتواند میان حق و باطل داوری کند.
2. امید به نصرت الهی: پیامبران الهی هرگز از رحمت خدا ناامید نمیشوند و در سختترین شرایط، به یاری او امید دارند. این درس بزرگی برای مؤمنان است که در تمام مشکلات، به خداوند توکل کنند و از او یاری بطلبند.
3. اهمیت همراهی با مؤمنان: دعای نوح علیهالسلام تنها برای خودش نبود، بلکه شامل حال همه مؤمنان همراه او نیز میشد. این نشان میدهد که مؤمنان باید در دعاهای خود، دیگر برادران ایمانی را نیز فراموش نکنند و برای نجات همگان از خداوند بخواهند.
4. پیروزی نهایی حق: این آیه نوید میدهد که هرچند کافران ممکن است مدتی بر حق چیره شوند، اما سرانجام خداوند حکم خود را جاری میسازد و حق را بر باطل پیروز میکند و مؤمنان را از شرّ ستمگران نجات میدهد.