Surat Asy-Syu'ara — Ayat 142

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• إِذْ (Idz): nalika, yaiku wektu nalika kedadeyan kasebut.
• أَخُوهُمْ (Akhuhum): sedulure dhewe, maksude sedulur ing nasab/turunan, dudu sedulur ing agama wae, nanging isih siji bangsa lan siji katurunan.
• صَالِحٌ (Shalih): Nabi Shalih 'alaihissalam, utusane Allah marang kaum Tsamud.
• أَلَا (Alaa): tembung kanggo nggugah perhatian, tegese "apa ora" utawa "ayo".
• تَتَّقُونَ (Tattaqun): padha wedi lan ngati-ati marang Allah, yaiku nglakoni prentahe lan nyingkiri larangane.

2) Tegese ayat iki:

Nalika iku Nabi Shalih, sedulure dhewe saka kaum Tsamud, ngandika marang wong-wong mau: "Apa kowe padha ora wedi marang Allah? Apa kowe ora ngati-ati marang siksa-Ne?" Nabi Shalih ngajak kaumé supaya ninggalake nyembah brahala lan mung nyembah Allah siji. Dheweke ngelingake yen dheweke iku utusane Allah kang dipercaya, kang njaga wahyu kaya sing ditampa saka Allah. Mula saka iku, padha ngati-ati marang siksa Allah lan nglakonana apa sing dijakake. Nabi Shalih uga ngandhakake yen dheweke ora njaluk upah utawa piwales apa-apa saka kaumé amarga pitutur lan pituduhe; pituwasé mung saka Allah, Pangeraning jagad kabeh.

Dadi, intine ayat iki ngandhani babagan dakwah Nabi Shalih marang kaum Tsamud, yaiku ngajak supaya padha taqwa marang Allah, ninggalake syirik, lan manut marang rasul kang diutus. Nabi Shalih iku sedulure dhewe, dadi dheweke ngerti kahanane kaumé lan tresna marang dheweke, mula ajakane iku wujud rasa welas asih, dudu kanggo kepentingan pribadine.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Taqwa iku dhasare agama: Saben dakwah para nabi tansah diwiwiti kanthi ajakan supaya taqwa marang Allah, yaiku wedi marang siksa-Ne lan ngarep-arep rahmat-Ne.
• Rasul iku sedulure umate: Para nabi diutus saka tengah-tengahe kaumé dhewe, supaya luwih gampang dingerteni lan ditiru, lan supaya umate rumangsa cedhak lan ora adoh saka dheweke.
• Dakwah kudu kanthi rasa tresna: Nabi Shalih ngajak kaumé kanthi rasa seduluran, dudu kanthi paksa utawa sengit. Iki mulangake supaya kita ngajak wong liya marang kabecikan kanthi cara kang alus lan penuh kasih.
• Piwales dakwah mung saka Allah: Para nabi ora njaluk upah saka umate; mula kita uga kudu ikhlas nalika ngajak wong liya marang kabecikan, ora ngarep-arep piwales saka manungsa.
• Ninggalake syirik iku wujud taqwa: Taqwa ora mung ngati-ati, nanging uga ninggalake kabeh sing dilarang Allah, kalebu nyembah saliyane Allah.
• Allah iku Pangeraning jagad kabeh: Kabeh pituwas lan pangarep-arep mung marang Allah, sing ngatur lan ngurus sakabehing alam.

Muga-muga kita bisa njupuk piwulang saka ayat iki, lan saya tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga agama iki agama kang kebak rasa tresna, pituduh, lan berkah kanggo kabeh manungsa.