سوره شعرا — آیه 142

معانی کلمات:

• أَخُوهُمْ: برادرشان (از نظر نسب و قومیت).
• صَالِحٌ: حضرت صالح علیه السلام، پیامبر قوم ثمود.
• أَلَا تَتَّقُونَ: آیا پروا نمیکنید؟ یعنی آیا از عذاب و خشم خدا نمیترسید و تقوا پیشه نمیکنید؟

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به یاد میآورد زمانی را که حضرت صالح علیه السلام، که برادری نسبی و قومی برای قوم ثمود بود، به آنان گفت: «آیا از خدا پروا نمیکنید و از عذاب او نمیترسید؟» این سخن دعوتی بود به تقوا و پرهیزگاری، به این معنا که آنان را از شرک و بتپرستی بازدارد و به عبادت خدای یگانه فراخواند. او با این بیان، آنان را به ترس از عذاب الهی و بازگشت به فطرت پاک انسانی دعوت کرد، تا از بتهایی که به جای خدا میپرستیدند دست بردارند و تنها او را عبادت کنند. این پیام، سرآغاز رسالت او بود و نشان میداد که هدفش تنها نجات آنان از گمراهی و رستگاریشان در دنیا و آخرت است، نه رسیدن به مال یا مقامی.

فواید و پیامهای آیه:

• تقوا و ترس از خدا، پایه و اساس دعوت همه پیامبران است؛ چرا که انسان با تقوا، از گناه دوری میکند و به سعادت میرسد.
• دعوت به خیر باید با مهربانی و برادری آغاز شود، همانگونه که صالح علیه السلام قوم خود را «برادر» خطاب کرد تا دلهایشان نرم شود.
• پیامبران برای هدایت مردم هیچ پاداشی نمیخواهند و تنها رضایت خدا را میطلبند؛ این درس بزرگی برای همه مبلغان دین است.
• یادآوری سرنوشت اقوام گذشته، عبرتی برای انسانهاست تا از تکرار خطاهای آنان بپرهیزند و به سوی حق بازگردند.