සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 142

වදන්හි අර්ථ:

• أَخُوهُمْ – ඔවුන්ගේ සහෝදරයා (පෙළපතින් හෝ ගෝත්රයෙන්).
• صَالِحٌ – නබි සාලිහ් (ඔහුට ශාන්තිය අත්වේවා).
• أَلَا – නොවේද? (අවධානය යොමු කිරීමේ අර්ථයෙන්).
• تَتَّقُونَ – ඔබ බිය වන්නේ නැද්ද? (අල්ලාහ්ගේ දඬුවමට බිය වී ඔහුට පමණක් නමස්කාර කිරීම).

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තමූද් ජනයාගේ කතාවේ කොටසකි. අල්ලාහ් තආලා ඔවුන් වෙත ඔවුන්ගේම ගෝත්රයේ සහෝදරයෙකු වන නබි සාලිහ් (ඔහුට ශාන්තිය අත්වේවා) පණිවිඩකරුවෙකු ලෙස එවූ අවස්ථාව මෙයින් සිහිපත් කරයි. ඔහු ඔවුන්ගෙන් විමසුවේය: "ඔබ අල්ලාහ්ට බිය වී ඔහුගේ දඬුවමෙන් ආරක්ෂා වන්නේ නැද්ද? ඔහු හැර අන් දෙවිවරුන්ට නමස්කාර කිරීමෙන් වැළකී, ඔහුට පමණක් අවනත වන්නේ නැද්ද?"

මෙම ප්රශ්නය ඔවුන්ගේ හදවත් අවදි කිරීමට සහ ඔවුන් කරමින් සිටි අයහපත් ක්රියා ගැන සිතීමට ඔවුන්ට ආරාධනා කිරීමකි. ඔහු ඔවුන්ට මෙසේ පැවසුවේ ඔවුන් කෙරෙහි දැක්වූ කරුණාව සහ අනුකම්පාව නිසාය. ඔහු ඔවුන්ගේ යහපතට කැමති වූ අතර, ඔවුන් අල්ලාහ්ගේ දඬුවමට ලක්වීම ගැන බිය විය. එබැවින් ඔහු ඔවුන්ට මෙසේ කීවේය: "ඔබ අල්ලාහ්ට බිය වී ඔහුගේ අණට අවනත වන්නේ නැද්ද? ඔහු හැර අන් දෙවිවරුන්ට නමස්කාර කිරීමෙන් වැළකී, ඔහුට පමණක් අවනත වන්නේ නැද්ද?"

උපදේශ සහ පාඩම්:

1. පණිවිඩකරුවන් තම ජනයාට අවවාද කිරීම ආරම්භ කළේ අල්ලාහ්ට බිය වීම (තක්වා) පිළිබඳවය. මෙයින් පෙන්නුම් කරන්නේ තක්වා යනු සියලු යහපත් ක්රියාවල මුල් ගල වන බවයි.
2. නබිවරයෙකු තම ජනයාට අවවාද කිරීමේදී මෘදු හා කාරුණික ආකාරයෙන් ප්රශ්නාර්ථයක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම, ඔවුන්ගේ හදවත් අවදි කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ අවධානය යොමු කිරීමට වඩාත් ඵලදායී ක්රමයකි.
3. අල්ලාහ්ගේ දඬුවමට බිය වීම, මිනිසා පව්වලින් වැළකී යහපත් ක්රියා කිරීමට පෙලඹවීමකි. මෙය ඇදහිලිවන්තයාගේ හදවතේ ගැඹුරු විශ්වාසයකි.
4. නබිවරුන් තම ජනයාට අවවාද කිරීමේදී කිසිදු මිහිරි බලාපොරොත්තුවක් නොතබා, ඔවුන්ගේ යහපත සඳහා පමණක් ක්රියා කළ බව මෙමගින් පෙන්නුම් කෙරේ. ඔවුන්ගේ උත්සුකය වූයේ ජනයා අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයට පැමිණීමයි.
5. අල්ලාහ්ගේ පණිවිඩය ජනයා වෙත ගෙන යාමේදී, ඔවුන්ගේ භාෂාව කතා කරන සහ ඔවුන්ගේ තත්වයන් අවබෝධ කරගත් ඔවුන්ගෙන්ම කෙනෙකු තෝරා ගැනීම අල්ලාහ්ගේ කරුණාවකි. මෙය පණිවිඩය පිළිගැනීමට පහසු කරයි.