سورت شعراء — آیت 146

د کلمو معناګانې:

• أَتُتْرَكُونَ: ایا تاسو پرې ایستل کیږئ؟ (یعنې ایا تاسو ته دا فرصت درکول کیږي چې همداسې پرېښودل شئ؟)
• فِي مَا هَاهُنَا: په هغه څه کې چې دلته دي (یعنې په دې دنیا کې په نعمتونو کې).
• آمِنِينَ: په امن کې، له مرګ، عذاب او زوال نه بې وېرې.

تفسیر:

دا آیت د حضرت صالح علیه السلام په قصه کې دی، چې هغه خپل قوم ته وايي: ایا تاسو دا خیال کوئ چې په دې دنیا کې به همداسې پرېښودل شئ او په امن کې به پاتې شئ؟ ایا تاسو فکر کوئ چې په دې نعمتونو کې به تل پاتې یاست او له مرګ، عذاب او زوال نه به په امن کې یاست؟ دا خبره د استهزا او تعجب په انداز سره ده، ځکه چې دوی په باغونو، ویالو، کروندو او ښو کورونو کې په عیش او عشرت کې ژوند کاوه او فکر یې کاوه چې دا نعمتونه به تل پاتې وي. خو حضرت صالح علیه السلام دوی ته وویل چې دا تصور باطل دی؛ ځکه چې دوی به د الله تعالی د عذاب نه خلاص نشي، او که دوی د الله تعالی په نافرمانۍ کې دوام وکړي، نو د دوی په سر به عذاب راشي.

فايدې:

1. دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې په دنیا کې تل پاتې کېدل او د نعمتونو دوام هیڅ ډاډ نه لري؛ هر څه فاني دي او یوازې الله تعالی تل پاتې دی.
2. مونږ باید د دنیا په نعمتونو کې ډوب نه شو او له الله تعالی نه مه هېروو، ځکه چې دا نعمتونه ازمایښت دي، نه د تل پاتې کېدو لپاره.
3. دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې د الله تعالی عذاب کله هم له غافلانو نه لرې نه دی، او هر څوک چې د الله تعالی په نافرمانۍ کې ډوب وي، باید د عذاب نه ووېرېږي.
4. ایمان راوړونکی باید تل د آخرت فکر وکړي او د دنیا په نعمتونو کې ډوب نه شي، ځکه چې اصلي ژوند آخرت دی او دنیا یو لنډمهاله استوګنځی دی.