Surat Asy-Syu'ara — Ayat 146

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• أَتُتْرَكُونَ : apa kowe padha bakal ditinggalake / dibiwarakake (tetep manggon tanpa diusik).
• مَا هَاهُنَا : samubarang sing ana ing kene, yaiku donya lan sak isine.
• آمِنِينَ : wong-wong sing rumasa aman, ora kuwatir bab pati lan siksa.

2) Tegese ayat:

Apa kowe padha ngarep-arep bakal tetep ditinggalake ana ing donya iki kanthi tentrem, ora ngrasakake wedi marang pati lan siksa? Allah paring pitakon marang umate Nabi Saleh minangka pepeling: apa wong-wong mau padha ngira bakal lestari urip ana ing kanikmatan donya — kebon-kebon kang akeh wohe, sumber-sumber banyu kang mili, palemukan lan tetanduran, sarta omah-omah kang ditatah saka gunung kanthi pinter lan gumedhe — tanpa ana pungkasane? Bab iku ora mungkin, amarga kabeh iku mung sementara lan bakal sirna.

3) Piwulang lan paedah:

• Donya iki mung papan liwat, dudu papan kanggo manggon salawase. Saben kanikmatan bakal ana pungkasane.
• Rasa aman kang sejati ora dumunung ing bandha, pangkat, utawa kekuwatan, nanging ing iman lan taqwa marang Allah.
• Wong kang gumedhe lan bungah-bungah kelawan kanikmatan donya tanpa ngelingi Allah bakal kena pepeling.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah eling marang pati lan nyiapake bekal kanggo akhirat.
• Islam mulangake supaya kita ora kagolong wong kang lali, nanging dadi hamba kang syukur lan tawadhu'.