ซูเราะฮฺ อัช-ชุอะรออ์ — อายะฮฺ 146

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• أَتُتْرَكُونَ (อะตุรกูนะ): พวกท่านจะถูกปล่อยละไว้หรือ?
• فِي مَا هَاهُنَا (ฟี มา ฮาฮุนา): ในสิ่งที่อยู่ ณ ที่นี้ หมายถึง ในโลกดุนยา
• آمِنِينَ (อามินีน): ผู้ปลอดภัย หมายถึง ปลอดภัยจากความตาย การลงโทษ และการสูญสิ้น

การตีความหมาย:

อัลลอฮ์ทรงตำหนิกลุ่มชนของท่านนบีศอและฮ์ (อะลัยฮิสสลาม) ด้วยคำถามเชิงตำหนิว่า พวกท่านคิดหรือว่าพวกท่านจะถูกปล่อยให้อยู่ในความสุขสำราญในโลกนี้อย่างปลอดภัย โดยไม่มีการลงโทษหรือความตายมาถึง? พวกเขามีสวนอันอุดมสมบูรณ์ ลำธารที่ไหลริน พืชผลอันมากมาย และอินทผลัมที่ผลสุกงอมน่ารับประทาน พวกเขายังชำนาญในการสกัดภูเขาเป็นบ้านเรือนที่งดงาม พวกเขาดำเนินชีวิตอย่างสุขสบายและหยิ่งผยอง ลืมการกลับคืนสู่อัลลอฮ์ และคิดว่าความสุขเหล่านี้จะคงอยู่ตลอดไป

คำถามนี้เป็นการปลุกสติให้พวกเขาตระหนักว่า ความสุขทางโลกนี้มิได้คงอยู่ถาวร และพวกเขาจะต้องถูกสอบสวนในสิ่งที่ตนกระทำ ไม่มีใครอยู่ในโลกนี้ได้ตลอดกาล ไม่ว่าจะมีความมั่งคั่งหรืออำนาจเพียงใดก็ตาม

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความสุขทางโลกเป็นสิ่งชั่วคราว มิได้คงอยู่ถาวร การยึดติดกับมันโดยหลงลืมอัลลอฮ์เป็นความผิดพลาดอันใหญ่หลวง
2. การที่อัลลอฮ์ประทานความสุขและทรัพย์สมบัติในโลกนี้ มิได้หมายความว่าพระองค์พอพระทัยในตัวบุคคลนั้นเสมอไป แต่อาจเป็นการทดสอบก็ได้
3. มนุษย์ทุกคนจะต้องพบกับความตายและถูกสอบสวน ไม่มีผู้ใดหลีกหนีจากสิ่งนี้ได้ ดังนั้นการเตรียมตัวด้วยการทำความดีจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น
4. การใช้ชีวิตอย่างหยิ่งผยองและลืมพระเจ้าคือสาเหตุแห่งความหายนะ ขณะที่ความอ่อนน้อมถ่อมตนและการสำนึกในพระคุณของอัลลอฮ์คือหนทางแห่งความสำเร็จ
5. อิสลามสอนให้เรารู้จักใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างสมดุล โดยไม่ละเลยความสุขที่อัลลอฮ์ประทานให้ แต่ก็ไม่หลงระเริงจนลืมจุดหมายปลายทางอันแท้จริง คือความพึงพอพระทัยของอัลลอฮ์และสวนสวรรค์อันเป็นนิรันดร์